شاک ویو تراپی یک روش درمانی نوین و غیر تهاجمی است که در سراسر دنیا بر روی میلیون ها نفر برای برطرف کردن عارضه به کاربرده می شود و تحول شگفتی را به همراه داشته است. گاهی اوقات بافت های بدن شرایطی دارند که با روش های معمول فیزیوتراپی قابل درمان نیستند، با این حال شاک ویو تراپی برای درمان انجام می گیرد که اثرات درمانی طولانی مدت را نیز به همراه دارد. در این روش با استفاده از امواج کوتاه و بلند انرژی جنبشی از طریق فشار هوا ایجاد شده و در نهایت به بافت و محل آسیب دیده انتقال پیدا می کند.

در این روش استفاده از امواج صوتی باعث تحریک رشد سلول های بافتی در محل عارضه و نقاط آسیب دیده می شود و به همین ترتیب ناحیه آسیب دیده ترمیم می شود. در این مقاله به بررسی روش شاک ویو تراپی مزایا و کاربرد شاک ویو می پردازیم. شاک ویو تراپی درمانی موثر برای آسیب های بلند مدت و درد های مزمن ناشی از بیماری های مختلفی است.

شاک ویو تراپی چیست؟

از روش شاک ویو درمانی در مرکز ارتوپدی و فیزیوتراپی استفاده می شود. این روش جز روش های پرکاربرد برای کاهش درد عضلانی، اسکلتی و… است. به طور کلی شاک ویو تراپی روش درمان با استفاده از ضربه های موج است این روش یک روش ایده آل برای رفع درد مزمن و تسکین درد می باشد که باعث کاهش سریع درد و توانایی حرکتی در بیمار می شود. در حال حاضر از مزیت های این روش اثرات درمانی مناسب نتایج درمانی مطلوب و بهبود سریع در عملکرد بافت مورد نظر با ماندگاری بالا است.

عملکرد این روش چگونه است؟

همانطور که گفته شد روش شاک ویو تراپی روشی ایده ال برای بهبود درد و ناراحتی های شدید در ناحیه های مختلف بدنی و عملکرد مناسب نقاط مشخص است. معمولا شاک ویو به صورت سرپایی در خارج از بدن انجام می شود و نیازی به هیچ گونه بی حسی یا بیهوشی ندارد. عملکرد روش شاک ویو تراپی به این شکل است که با استفاده از دستگاه و تولید امواج صوتی با طول موج های کوتاه و بلند با انرژی بالا و پر قدرت بر روی ناحیه آسیب دیده قرار داده می شود و از طریق پوست و بافت‌های بدن برای اهداف درمان پخش می شود و باعث بالا رفتن متابولیسم و ترمیم بافت آسیب دیده نقاط دردناک جریان خون و تحریک بدن در آزاد سازی هورمون های استئوبلاست‌ و فیبروبلاست‌ نقش اساسی دارد که در نتیجه موجب ترمیم و ساخت بافت های جدید کمک بزرگی می کند.

این روش، روش دردناکی نبوده و ابتدا با موج های کم شدت آغاز می شود و بسته به نوع حالت و مقاومت فیزیکی بیمار افزایش می یابد. اما اگر در طول درمان بیمار احساس دردناکی بیش از اندازه را داشته باشد از بی حس کننده موضعی استفاده می شود. استفاده از روش شاک ویو تراپی باعث تقویت و تحریک ساختار در تسریع دردهای مزمن بافت ها، تاندون ها، استخوان و افزایش متابولیسم در روند بافت های آسیب دیده و… می شود.

شاک ویو تراپی چه کاربردی دارد؟

افزایش گردش جریان خون: شاک ویو تراپی مکرر باعث افزایش گردش خون در بافت‌های در حال بهبودی و بازسازی آنها می‌ شود.

کاهش درد و بهبود التهابات مزمن: با استفاده از روش شاک ویو تراپی سیگنال های درد از طریق عصب تغییر مسیر داده و باعث کاهش درد می شوند. همچنین التهابات به وجود آمده باعث صدمه و آسیب به بافت های بدن شده که در نتیجه باعث بروز دردهای مزمن می شود به همین دلیل با به کار بردن روش شاک ویو تراپی قسمت ماستوسیت که مسئولیت وظیفه ی بهبود التهابات را دارد با استفاده از امواج فعال شده و باعث ترشح مواد شیمیایی در سلول‌ها شده که می‌تواند تورم و التهاب را کاهش دهد.

تحریک تولید کلاژن: یکی دیگر از مزایا بسیار مهم در روش شاک ویو تراپی تحریک کلاژن سازی برای بهبود در ساختار عضلانی و اسکلتی و تولید فیبر های جدید کلاژن سازی و استحکام فیبر های التهاب تاندون است.

از بین بردن کلسیم رسوب کرده در بافت ها: معمولا بیمارانی که با کاهش فعالیت و حرکت در قیمت مفاصل روبرو هستند اغلب به دلیل تجمع و رسوب کلسیم در ناحیه مفاصل است به همین علت استفاده از روش شاک ویو تراپی به از بین بردن کلسیم رسوب شده کمک شایع می کند و در نتیجه با استفاده از امواج وارد شده به مفاصل این عارضه برطرف می شود.

فواید این روش درمانی چه می باشد؟

• قدرت ترمیم و بازسازی
• تسریع روند بهبودی سیب های ایجاد شده
• موجب کند سازی و از بین بردن روند التهابی مزمن که در بافت ها ایجاد شده
• کمک به بازسازی و تقویت بافت های آسیب دیده
• تسکین و کاهش درد های مزمن
• کاهش روند و تسریع دوره بهبودی
• تسریع در رشد عروق جدید خونی
• بهبود التهابات
• بهبود گردش جریان خون
• تسریع و افزایش متابولیسم سلولی
• تحریک تولید کلاژن
• تسریع روند در رشد بافت‌ های جدید
• تحریک ترشح مواد شیمیایی در سلول‌ ها
• ایمن و کم تهاجمی
• پیشگیری از انجام جراحی های غیر ضروری
• شکستن و از بین بردن رسوب کلسیم در بافت ها

بیماری های قابل درمان با این روش کدامند؟

• درمان خار پاشنه
• درمان تاندونیت آرنج
• شانه منجمد
• بیماری های اسکلتی
• بیماری عضلانی
• اختلال در تاندون ها
• تسکین درد گردن
• درد کمر
• رفع نقاط ماشه‌ای
• زانودرد
• درمان مفاصل
• اسپاسم و گرفتگی عضلات
• زخمهای مزمن
• درد ساق پا
• دیر جوش خوردن شكستگی
• بازوی تنیس بازان
• تاندون پاشنه پا

سرعت تأثیرگذاری شاک ویو چقدر است؟

قبل از انجام و به کاربردن روش شاک ویو تراپی ابتدا توسط متخصصین معاینات لازم آزمایش و عکس برداری و برای بیمار تجویز می شود و شرایط بیمار به طور کامل ارزیابی می شود تا بهترین برنامه درمانی مناسب برای بیمار اعمال شود. جلسات درمانی شاک ویو تراپی با توجه به تشخیص پزشک متخصص و شرایط شدت بیمار تجویز می شود. تعداد جلسات درمان شاک ویو درمانی معمولا 3 جلسه تا 6 جلسه به فاصله یک هفته تجویز می شود تعداد جلسات تجویز شده بسته به درد و آسیب دیدگی و شدت آن بستگی دارد. در طول درمان با استفاده از روش شاک ویو تراپی نیاز است که از مصرف دارو های غیر استروئیدی و ضد التهاب و موارد سرما و گرما در طول درمان اجتناب کنید.

معمولا بهبودی و اثر روش درمان بلافاصله بعد از انجام آن دیده می شود که به دلیل دارو و بی حس کننده می باشد اما بهبود اصلی در هفته دوم درمان پدیدار می شود اما در برخی موارد درمان شاک ویو تراپی 3 تا 6 هفته بعد از درمان قابل رویت است و بهبود قابل توجهی را احساس می کنند به طور کلی بهبود کامل عارضه آسیب دیدگی و درد های مزمن چند هفته تا چند ماه بسته به نوع درد و عارضه زمان بر است.

مراقبت های لازم بعد از شوک درمانی

همانطور که در موارد فوق گفته شد دوره بهبودی بیمار به سوابق بیماری و نوع شرایط جسمانی و فیزیکی بیمار مرتبط است و در هر بیماری متفاوت می باشد بعد از انجام روش درمان شاک ویو تراپی نیاز است بیمار تا چندین روز فعالیت روزانه خود را کاهش دهد اما نیاز به مرخصی مدت طولانی نمی باشد. معمولا به بیماران توصیه می شود که در 48 ساعت اولیه از انجام فعالیت به خصوص در نواحی آسیب دیده پس از درمان خودداری کنند استفاده از کمپرس یخ و ماساژ یخ تا 48 ساعت بعد از شاک ویو تراپی برای ضربات احتمالی به فاصله هر 8 ساعت تکرار توصیه می شود.

عوارض استفاده از شاک ویو چیست؟

اگرچه روش شاک ویو تراپی نیز همانند روش های درمانی دیگر برای تسکین و درد مزمن نقش مهمی دارد، اما برای دسته ای از افراد نباید استفاده شود به همین دلیل در ابتدای کار و قبل از استفاده از روش شاک ویو تراپی نیاز است ابتدا با پزشک متخصص و یا فیزیوتراپ مشورت کرده و با برنامه ریزی دقیق با توجه به سوابق بیماری گذشته و وضعیت جسمانی این روش برای درمان تجویز شود. در صورت رعایت موارد فوق انجام این روش توسط تراپیست متخصص بلامانع بوده و عوارضی را در پی نخواهد داشت.

در تمام موارد استفاده از این روش، هیچ گونه عوارض جانبی جدی در سیستم اسکلتی عضلانی دیده نشده است درمان با شاک ویو تراپی برای بعضی قابل تحمل و برای برخی تا حدودی دردناک است. به همین دلیل امکان قرمزی تورم خفیف در محل درمان وجود دارد که به صورت ناخوداگاه و به مرور زمان از بین می رود اما در صورتی که حساسیت و درد بیش از اندازه باشد و تشدید شود، از عوارض اصلی این روش به حساب می آید.

به طور کلی می توان گفت روش شاک ویو تراپی نیاز به بیهوشی و دارو نداشته و نتیجه سریع و بازدهی بالایی زا در رفع دردهای مزمن، ترمیم و ساخت بافت های جدید دارد و عوارض جانبی آن بسیار محدود می باشد هزینه این رو نسبت به بسیاری از روش های درمانی فیزیو تراپی مناسب تر است.

تراکشن درمانی یا کشش ستون فقرات نوعی روش درمان برای کاهش درد همراه با کشش در فیزیوتراپی است که توسط متخصص انجام می شود. این روش در چند سال گذشته یکی از روش های درمانی پیشرفته محسوب می شد اما با گذشت زمان روش و تکنیک جراحی برای درمان گرفتگی ماهیچه، مشکلات ستون فقرات و شکستگی ها بیشتر مورد استقبال قرار گرفت که بسیار پیشرفته و موثرتر بوده اند. امروزه از روش تراکشن درمانی، قبل از عمل جراحی اصلی به عنوان روش درمانی برای تسکین موقتی درد و محل جراحت در مراحل اولیه درمان یا پس از حادثه و درمان افرادی که با درد مزمن و دائمی گردن درد، کمر درد، دسته و پنجه نرم می کنند یکی از روش های مناسب و موثر می باشد که مورد استفاده قرار می گیرد همچنین کاربرد تراکشن درمانی برای درمان عارضه ستون فقرات خاص و مفید بسیار موثر است.

تراکشن درمانی چیست و چگونه عمل میکند؟

ما بین مهرهای ستون فقرات صفحاتی به نام دیسک همراه با لایه خارجی وجود دارد در صورتی که به این لایه خارجی فشار وارد شود و دچار آسیب دیدگی شود ماده ای نرم از آن خارج می شود با خارج شدن این مایع بر روی اعصاب و دیسک‌ بین مهره ای غضروفی فشار وارد شده که همراه با درد است. روش تراکشن درمانی یا کشش ستون فقرات باعث می‌ شود تا فشار وارد بر دیسک رفع شود در نتیجه با استفاده از روش تراکشن درمانی ماده و بخش نرم به جایگاه خود باز می گردد و فشار از روی اعصاب برداشته شده و درد به صورت کامل کاهش پیدا می کند.

همچنین از این روش برای وارد کردن نیرو در بین دو استخوان متصل به هم استفاده شده تا باعث ایجاد فاصله و موجب از هم دور شدن آن ها شود. فاصله به وجود آمده موجب کشش بافت نرم در اطراف مفصل، می شود هدف از این کشش برگشتن بخش آسیب دیده بدن مثل ناحیه شکستگی یا در رفتگی در بدن به جایگاه خود است این روش علاوه بر رفع درد، در جلوگیری از خشک شدن دیسک نیز تاثیرگذار است زیرا در مدت زمان کوتاه باعث آبرسانی و خون رسانی به دیسک شده و این عوامل باعث بازسازی و ترمیم خواهند شد.

به طور کلی هدف از به کاربردن روش تراکشن درمانی یا کشش ستون فقرات وارد کردن فشار بر روی قسمت ها و بافت های آسیب دیده بدن است روش تراکشن اصولا با استفاده از وزنه ها، قرقره و یا طناب صورت می گیرد. یکی از رایج ترین قسمت های بدن که تحت درمان با روش تراکشن قرار می گیرند قسمت گردن (تراکشن گردنی) و کمر (تراکشن کمر) می باشد.

کشش ستون فقرات مناسب چه افرادی است؟

بیماران برای اطلاع از اینکه تراکشن می تواند بهترین گزینه برای درمان باشد می توانند با توجه به شرایط زمینه ای بیماری، با پزشک متخصص خود مشورت کنند سپس پزشک متخصص برای تعیین نوع تراکشن درمانی، به بررسی عواملی از جمله نوع وضعیت جسمی بیمار، اختلالات، آستانه تحمل، سطوح نخاعی، میزان آسیب دیدگی، سوابق بیماری، واکنش بدن و سوابق پزشکی گذشته و… می پردازد و در نتیجه نوع درمان تراکشن را مشخص می کند. این امر توسط متخصص فیزیوتراپی انجام می شود. به طور کلی این روش برای بهبود علائم بیمارانی که دچار گردن درد، کمر درد، فتق دیسک، سیاتیک، بیماری تحلیل دیسک یا دیسک دیژنراتیو، فشردگی عصب‌ و یا کسانی که با کشیده شدن اعضای بدن دچار التهاب می شوند مورد استفاده قرار می گیرد.

انواع روش کشش ستون مهره ها کدامند؟

دو روش کشش در تراکش درمانی مورد استفاده قرار می گیرد که به شرایط فیزیکی بیمار، آستانه تحمل درد، نوع اختلال و سطح تحت درمان ستون فقرات بستگی دارد که در ادامه درباره این دو روش توضیح خواهیم داد.

روش مکانیکی: در روش تراکشن مکانیکی که یکی از روش های تراکشن درمانی محسوب می شود که بدون دخالت دست و پا، با استفاده از دستگاه‌ های مخصوص و مکانیکی برای کشش مهره های ستون فقرات و رفع فشردگی در این روش استفاده می کنند. در روش مکانیکی به صورت دقیق تنظیمات دستگاه بر اساس عارضه و مشکل صورت می گیرد. در روش تراکشن درمانی مکانیکی یک وسیله کنترل کننده به دور قفسه سینه تا لگن بیمار بسته می شود سپس با توجه به نوع آسیب، بیمار در حالت مناسب بدنی بر روی میز قرار می گیرد، سپس وسیله کنترل کننده به تراکشن متصل می شود و کار انجام می گیرد.

دستی: تراکشن دستی که به صورت کاملا دستی انجام می شود به نیرو و قدرت فیزیو تراپیست نیاز است، زیرا درمانگر از وزن خود جهت نیروی کششی به ستون فقرات استفاده می کند روند کار در این روش بدین صورت است که بیمار پاهای خود را بر روی شانه‌ های درمانگر قرار می دهد و درمانگر دست‌ های خود را بر روی ران‌ها بیمار می‌ گذارد و آنها را می‌ کشد تراکشن دستی معمولا جهت ارزیابی و سنجش، واکنش بدن بیمار به درمان و مقدار نیروی مورد نیاز به کار برده می شود.

تراکشن درمانی گردن چیست؟

تراکشن گردنی برای درمان انواع مختلفی از درد و عارضه خشکی گردن مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش ابتدا بیمار بیهوش می شود و تمام عملیات در خواب انجام می گیرد. در این روش تراکشن درمانی یک بریس به دور گردن بسته می شود و سپس این بریس را به قسمتی از بدن یا وزنه متصل می کنند. این اقدام برای اصلاح محل آسیب دیده مورد استفاده قرار می گیرد. به طور کلی تراکشن گردنی به دو منظور انجام می شود: مورد اول برای پس از جراحت گردن برای ثابت نگه داشتن و بی تحرکی ستون فقرات و مورد دوم برای کاهش اسپاسم و گرفتگی عضلانی در قسمت ماهیچه های گردن.

تراکشن درمانی اسکلتی چیست؟

روش تراکشن اسکلتی که یکی از دیگر از شیو های تراکشن درمانی به حساب می آید و از مراحل پیچیده تری تشکیل شده است، ابتدا برای جلوگیری از احساس درد بر روی بیمار بیهوشی به صورت موضعی، عمومی و یا بی حسی نخاعی انجام می شود. از این روش معمولا برای درمان شکستگی های استخوان فمور و ران استفاده می شود. سپس در قسمت شکستگی استخوان پیچ و یا سیم قرار می گیرد و بعد از آن از وزنه ها برای کشیدن و قرار دادن استخوان در جای مناسب و اصلی استفاده می شود. مدت زمان به کار برده شده در این روش تراکشن درمانی به دو دلیل بستگی دارد مورد اول از این روش برای آمادگی استخوان در جراحی اصلی استفاده می شود و مورد دوم استفاده از این روش برای هدف اصلی و نهایی که ترمیم استخوان که به نیروی زیادتری نیاز است استفاده می کنند که این نیرو مستقیما بر روی استخوان مورد استفاده قرار می گیرد.

استفاده از این روش درمان چه مزایایی دارد؟

 از روش تراکشن درمانی برای درمان عارضه سر و درد های مزمن در قسمت های رایج در بدن مثل گردن و پایین کمر استفاده می شود که عبارتند از :

• گرفتگی اعصاب ناشی از فشار های وارد شده بر روی آن
• علت درد سیاتیک در قسمت ساق و ران پا
• درد مفاصل نخاعی ساییده شده
• آرتروز و تنگی مجرای ستون فقرات
• بیماری دیسک
• برآمدگی و بیرون زدگی سیاتیک در قسمت گردن و کمر
• ریشه های عصب نخاعی
• درد گردن و کمر
• بیماری دژنراتیو دیسک

ویژگی استفاده از روش کشش ستوان فقرات

• باعث بهبود بلند مدت آب‌ رسانی و تغذیه دیسک
• بهبود عملکرد و درمان دیسک
• بهبود در قسمت مفاصل پشتی و فاست برای عملکرد و تحریک پذیری بهتر
• افزایش کشسانی رباط‌ها
• بازگشت تحرک ستون فقرات به حالت عادی

این روش بر روی چه کسانی نباید انجام شود؟

همان طور که می دانید روش تراکشن درمانی در بهبود عملکرد درمان بسیاری از بیماری های مفصلی و آسیب دیدگی تاثیر گذار است اما گاهی اوقات کاربرد تراکشن باعث ایجاد و بروز دردی می شود که شدیدتر از وضعیت اولیه است به همین دلیل روش تراکشن یا کشش ستون فقرات، بر روی دسته ای افراد ناسازگار و خطرناک است. بیماران مبتلا به انواع تومور و سرطان، بیمارانی که به پوکی استخوان دچار هستند، بیماران دارای شکستگی ،آئورت شکمی، عفونت روماتیسم مفصلی گردن و کسانی که ایمپلنت فلزی درون ستون فقرات آنها وجود دارد نباید از روش درمانی تراکشن استفاده کنند.

همچنین افرادی که دارای شرایط فیزیکی مثل مانند بیماران قلبی و عروقی، زنان باردار، باعث می شود که بیماران نتوانند از روش کشش ستون فقرات استفاده کنند به همین دلیل برای تشخیص و ارزیابی کاربرد روش تراکشن ستون فقرات و استفاده از این روش به یک فیزیوتراپیست مراجعه کرده و یا با پزشک خود صحبت کنید تا با توجه به سوابق پزشکی تعیین کند که آیا نتایج حاصل از تراکشن درمانی برای شما کاربرد دارد یا خیر.

نتایج استفاده از کشش ستون فقرات

نتایج استفاده از روش درمانی تراکشن ستون فقرات عبارتند از:

• تسکین و کاهش درد
• قرارگیری صحیح ستون فقرات
• کاهش و برداشت فشار از روی مفاصل

تراز مناسب و صحیح نخاع باعث کشش عضلات و استخوان های کمر می شود استفاده از روش تراکشن درمانی برای بهبود و کاهش درد بسیار موثر واقع شده است. روش تراکشن ستون فقرات و برای درمان برخی از بیماران به زمان طولانی تر و در برخی دیگر به زمان کوتاه تری نیازمند است چنانچه از این روش در جایگاه درست و تحت شرایط متناسب با شرایط فیزیکی و بدنی بیمار استفاده شود به طور چشمگیر و قابل توجه در بهبود و نحوه عملکرد حرکات و فعالیت فرد در طول شبانه روز اثر گذاشته و می تواند حس و حال فرد را بهبود ببخشد.

پروتز اندام فوقانی دسته ای دیگر از انواع پروتز به شمار می آید. پروتز یکی از بهترین گزینه ها برای جایگزین کردن اندام از دست رفته در بدن می باشد که با انتخاب درست تاثیر بسیار زیادی در زندگی بعد از قطع عضو دارد و باعث آسان تر پیش رفتن و بهبود عملکرد، مراقبت، و افزایش زیبایی ظاهری می شود. یکی از مهم ترین نکات در انتخاب پروتز استفاده از پروتزی است که به راحتی نیازهای شما را تامین کرده و انتظارات شما را برطرف کند.

اصولا پروتزها برای هر فرد دارای قابلیت منحصر به فرد است قطع عضو به دو صورت مادرزادی و یا بعد از تولد به صورت اکتسابی به وسیله حوادث ناگهانی یا بیماری های عفونتی، تومور ها و  بیماری های عروقی رخ می دهد. ساخت پروتز اندام فوقانی به فعالیت ها و کارهای انجام شده و تحمل وزن و…. وابسته است به همین دلیل پروتز نقش تعیین کننده ای در زندگی فرد بیمار دارد وزن پروتز اندام فوقانی نیز دارای اهمیت است و دست ها حدود 10 درصد از وزن بدن را فرا می گیرند.

اندام پروتز فوقانی از مواد مقاوم و سبک وزنی مثل فوم، فیبر کربن ساخته می شود. اجزای پروتز اندام فوقانی شامل سیستم تعلیق سوکت سیستم کنترل می باشد. طول عمر پروتزها، میانگین بین 2 تا 5 سال است و این نکته قابل اهمیت است. هرگونه تغییر وزن مانند کاهش یا افزایش وزن باعث تغییراتی در پروتز می شود که با مراجعه به پزشک می توان تغییرات لازم را اعمال کرد. انجام پروتزها یا به صورت فوری و یا 30 روز بعد از عمل جراحی آغاز می شود که بستگی به دوره بهبودی و درمان دارد.

پروتز اندام بالایی بدن یعنی چه؟

برای تهیه پروتز اندام تحتانی و یا فوقانی هیچ روش پایه و استانداردی وجود ندارد و بدن هر کدام از بیماران متفاوت بوده و قابلیت خاص خود را دارد. بناربراین ساخت پروتز اندام فوقانی برای هر بیمار اختلافاتی را شامل می شود که نیاز به یک پروتز مجزا است به طور کلی می توان گفت هر چه فاصله با عضو باقی مانده بیشتر باشد نیاز مبرم و بیشتری در استفاده از پروتز وجود دارد. نکات و رعایت موارد بسیار زیادی از قبیل نوع شغل فعالیت روزانه، میزان سرگرمی ها و…. برای ساخت بهترین پروتز اندام فوقانی وجود دارد. امکانات هر نوع پروتز برحسب نیاز بیمار متفاوت است و به گونه ای طراحی می شود که جلوه طبیعی را داشته باشد.

پروتز اندام فوقانی معمولا سبک وزن ساخته می شوند تا بیمار احساس وزن بیشتر را نداشته باشد. همچنین جنس این نوع پروتز اعضای فوقانی اغلب از جنس سیلیکون می باشد که به رنگ طبیعی بدن است و تا حدی جابه جایی اشیا کوچک را می توان به وسیله پروتز انجام داد و با مشورت، معاینات پزشکی می توان بهترین پروتز را برحسب نیاز بیمار انتخاب کرد. همان طور که در بخش های قبل گفته شد پروتزها به دو دسته پروتز اندام فوقانی و تحتانی تقسیم می شوند که در این مقاله سعی داریم به بررسی و انواع پروتز اعضای فوقانی بپردازیم.

تعریف پروتز اندام فوقانی چیست؟

پروتز اندام فوقانی به قطع عضو در قسمت بالای بدن مربوط می شود عوامل بسیاری در قطع عضو اندام فوقانی دخیل هستند. قطع عضو اندام فوقانی شامل قطع شدن دست، انگشتان، شست دست، قست مچ به پایین دست، سطح شانه آرنج تا شانه کتف و… است. پروتز اندام فوقانی به چندین بخش تقسیم می شود که در بحث به معرفی آن ها می پردازیم.

انواع پروتز اندام بالا تنه کدامند؟

پروتزهای زیبایی: پروتز زیبایی که از دسته پروتز اندام فوقانی به شمار می آید فاقد کارایی بوده و بیشتر جنبه زیبایی را دارد که نقش عضو جایگزین را در قسمت نقص عضو ایفا می‌کند. این نوع پروتز اعضای فوقانی پروتز های بادوام با ماندگاری و طول عمر بالا است. این نوع پروتز که هدف اصلی از آن حفظ زیبایی ظاهری است پاسخگوی نیاز بیمار بوده و حالت طبیعی خود را حفظ می کند. از دیگر خصوصیات پروتز زیبایی به وزن کم و استفاده آسان و حفظ تعادل می توان اشاره کرد مواد اولیه به کار رفته شده در این نوع پروتز سیلیکون می باشد که با کیفیت های مختلف روانه بازار می شود و ظاهری بسیار طبیعی دارا می باشد از این نوع پروتز برای انجام کار های جزئی مثل جابه جایی های کوچک باز و بسته کردن و… می توان استفاده کرد.

پروتزهای مایو الکترونیک: با پیشرفت روز افزون علم و فناوری کارایی پروتزها بیشتر و پیچیده تر شده است یکی از پیشرفته ترین نوع پروتزها پروتز مایو الکترونیک در دسته پروتز اندام فوقانی است. پروتز اعضای فوقانی مایو الکترونیک جز گزینه های پروتزهای طبیعی به شمار می آید که علاوه بر طبیعی بودن از انعطاف پذیری بالایی نیز برخوردار است و توانایی انجام تعدادی از کارهای روزانه با این نوع پروتز امکان پذیر است که تداعی کننده کار با دست طبیعی است در این نوع پروتز، اندام فوقانی ناحیه انگشت میانی، انگشتان شست، سبابه فعال می باشند.

این نوع پروتز که الکتریسیته کنترل می شوند با سیگنال های الکتریکی که توسط انقباض عضله دریافت می کند انجام وظیفه می کند برای کنترل باز و بسته کردن، این نوع پروتز می تواند از خروجی های الکتریکی استفاده کرد. کارکرد این نوع پروتز با باطری های قابل شارژ است که نیاز به شارژ منظم دارد که تعویض باتری نیز گاهی صورت می گیرد. دامنه حرکتی در این نوع نامحدود می باشد و به توان عملکردی بیمار کمک زیادی می کند این پروتز از نظر زیبایی ظاهری نیز پاسخگو نیاز بیمار نمی باشد از معایب این نوع پروتز به دلیل گران قیمت بودن، وزن بالا و دیگر که در ابعاد و سایز های مختلف برای قطع عضو در تمام سطوح اندام فوقانی بدن استفاده می شود.

پروتز معمولی (پروتز وابسته به نیروی بدن): پروتز معمولی که از دسته پروتز اندام فوقانی به شمار می آید نسبت به پروتز های مایو الکتریک از هزینه پایین تری برخوردار است این نوع پروتز بادوام  بوده و از عمر نسبتا خوبی برخوردار است این نوع پروتز فوقانی با نیروی مکانیکی بدن و کشش عضلانی کار می کنند و تحت تاثیر اعصاب بدن می باشند. این نوع پروتز در 2 نوع خودکار و دستی موجود است که به صورت کلی با استفاده از کابل و کشش آن توسط بیمار برای انجام حرکات تعبیه شده است در نتیجه می توان گفت با استفاده از نیرو و حرکات مخصوص بدن به صورت کم و یا زیاد می توان حرکات پروتز را کنترل کرد. ظاهر این نوع پروتز اندام فوقانی جذابیتی ندارد و با استفاده از این نوع پروتز برای برخی از بیماران سخت و دشوار است و می تواند دامنه حرکتی بیمار را تا حدی محدود کند.

پروتز فعالیت‌های خاص: این نوع پروتز که از دسته پروتز اندام فوقانی به شمار می آید برای انجام بخشی از فعالیت های روزانه نامحدودتر طراحی شده است. این نوع پروتز از دوام نسبتا خوبی برخوردار است و انجام بعضی از کارها که بیمار قادر به توانایی انجام آن نیست را آسان می کند با این نوع پروتز می توان در بعضی از سرگرمی ها مثل ورزش مانند شنا، گلف، دوچرخه سواری، ماهیگیری، بعضی از مشاغل خاص فعالیت داشت.

پروتز ترکیبی: این نوع پروتز که ترکیبی از نیروی دستی و نیروی الکتریکی است برای انجام حرکات طراحی شده است در برخی از کارها از عملکرد بسیار خوبی نسبت به انواع دیگر پروتز اندام فوقانی دارد. این نوع پروتز برای افرادی که بیشترین نقص عضو را از دست داده اند گزینه مناسبی می باشد این افراد به بیش از یک اندام مصنوعی کوچک نیاز دارند به همین جهت از امکانات پروتز ترکیبی باید بهره گیرند. یک عضو مصنوعی که به صورت ترکیبی طراحی شده است به شما کمک خواهد کرد تا از آن برای فعالیت های مختلف و بسیاری از کارها استفاده کنید.

پروتز مصنوعی (به کمک نیروی برق): دسته دیگری از پروتز اندام فوقانی پروتز با نیروی برق است این نوع پروتز به وسیله موتور کنترل چندین کار را برعهده دارد از جمله برای باز و بسته شدن دست، خم و راست کردن آرنج، و چرخاندن مچ.

مشاوره جهت انتخاب بهترین گزینه

قطع عضو به دو صورت قطع عضو یک طرفه و قطع عضو دو طرفه رخ می دهد به همین دلیل افرادی که دچار قطع عضو هستند با کاهش شدید انجام فعالیت روزانه روبرو شده که برای جبران عضو از دست رفته و برای توانایی و انجام فعالیت نیازمند پروتز می باشند. قطع عضو اندام فوقانی باعث از دست رفتن بخش وسیعی از توانائی فرد در انجام فعالیت های مختلف می شود که برای جبران آن از انواع مختلف پروتز استفاده می شود.

همانطور که گفته شد پروتز ها انواع بسیار متنوعی دارند که برای هدف های متفاوت طراحی شده اند که قبال از انتخاب و تصمیم گیری نیاز است که ابتدا با تمامی امکانات هر نوع پروتز اندام فوقانی و تحتانی آشنا شده و به پزشک متخصص دارای مجوز مراجعه کرده و مشورت کنید تا موثرترین و بهترین گزینه برای پروتز اعضای فوقانی را انتخاب کند تا در نهایت بتوانید انتخابی خوب، متناسب با نیاز های خود داشته باشید.

قیمت ساخت پروتز اندام فوقانی

قیمت پروتز با توجه به نوع و کارایی می تواند متغیر باشد و هر چه تکنولوژی های جدیدتری در ساخت پروتز اندام فوقانی به کار رفته شود باعث عملکرد سریع تر و دقیق تر شده در نتیجه می تواند بر روی قیمت و هزینه آن تاثیر داشته و هزینه آن هم بیشتر می شود.

کامپرشن تراپی یا وازوترین یکی از روش های درمانی در فیزیوتراپی است که کاهش تحرک و فعالیت استراحت های طولانی مدت، افزایش سن به مرور زمان، عوارض دارویی، میزان استرس، آرتروز، جراحی متفاوت در عملکرد بدن، جریان خون در رگ ها و بافت های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد و در عملکرد آن ها می تواند به شدت نقش داشته باشد و باعث کاهش جریان خون و مشکلات وریدی شده تا به خوبی انجام وظیفه نکنند به همین دلیل برای بهبود عملکرد رگ ها جریان خون و کاهش تورم در بافت بدن از روشی به نام کامپرشن تراپی یا وازوترین استفاده می شود.

در روش کامپرشن تراپی برای بهبود عملکرد که توسط دستگاهی با فشار جریان هوا که حاوی بالشتک از جنس پوشش لاستیک است به دور اندام تحتانی و فوقانی و قسمت های مختلف بدن بسته می شود و اندام به صورت تدریجی تحت فشار خارجی کنترل شده قرار می گیرد و حالتی شبیه به ماساژ را تداعی می کند تا سیستم لنفاوی و جریان خون بهتر عمل کنند و صدمات وارده به حداقل ممکن برسد و به کاهش تورم بافت های بدن کمک کند.

به طور کلی می توان گفت کامپرشن تراپی یا وازوترین باعث بهبود درد عضلات، احساس سبکی، بهبود توانایی حرکتی، درمان اسپاسم و بهبود تغذیه سلول ها تسکین دردهای عضلانی در اندام مورد نظر می شود. یکی از بهترین مواقع استفاده از روش کامپرشن تراپی یا وازوترین بعد از ورزش انجام فعالیت های جسمانی است که باعث دفع مواد التهابی می شود.

کامپرشن تراپی یا وازوترین چیست؟

مفهوم و معنای اصلی کامپرشن تراپی ایجاد فشار خارجی به صورت کنترل شده بر روی نواحی آسیب دیده برای بهبود و کمک در افزایش گردش خون و سایر مایعات در بدن بیماری نارسایی مزمن وریدی است. به طور کلی کامپرشن تراپی یا وازوترین روش بسیار کاربردی و استاندارد در درمان بیماری های ناشی از وریدی است اما این روش برای هر بیماری بسته به نوع بیماری و صدمه مورد نظر متفاوت بوده و به یک اندازه نمی باشد به همین دلیل با مشورت و زیر نظر پزشک متخصص نوع مناسب کامپرشن تراپی یا وازوترین برای هر بیماری به صورت جداگانه تجویز می شود تا از بروز عوارض دیگر جلوگیری شود.

روش کامپرشن تراپی (وازوترین) بسته به نوع آسیب را می توان به شکل های متفاوت جوراب و یا آستین های متفاوت استفاده کرد. کامپرشن تراپی یا وازوترین یکی از بهترین و کاربردی ترین روش های فیزیو تراپی است. کارکرد اصلی کامپرشن تراپی یا وازوترین با استفاده از جریان هوا است که با استفاده از جریان مکانیکی جریان هوا به درون کیسه ها کشیده می شود و به صورت کامل دور اندام مورد نظر را احاطه می کند کیسه های هوایی می توانند به شکل لباس های آستین و… بسته به نوع بیماری دور اندام را فرا بگیرند این کیسه ها با جریان هوا پر و خالی شده و با فشار تعیین شده بروی دیواره رگ های بدن اثر گذاشته و باعث افزایش گردش خون در ناحیه مورد نظر می شود.

در روش کامپرشن تراپی یا وازوترین مواردی از جمله مانند فشار و پر شدن هوا درون کیسه ها بسته به نوع شرایط فیزیکی و آسیب وارد شده قابلیت تنظیم را دارند.

معرفی کاربرد روش ﮐﺎﻣﭙﺮﺷﻦ درمانی

همان طور که گفته شد روش کامپرشن تراپی (وازوترین) در بهبود و روند بسیاری از بیماری ها و آسیب های بدنی مثمر ثمر است که در بخش زیر به کاربرد این روش پرداخته ایم که عبارتند از:

• تقویت عضلات ضعیف شده
• دوره ی حاملگی
• کاهش دوره نقاهت
• تورم پس از شیمی درمانی
• تورم و التهاب مفصلی
• رفع خستگی
• بیمار های مفصلی
• انواع بیماری آرتروز
• رماتیسم
• بیماری های عروقی
• کاهش حجم خون و لختگی
• رفع اسپاسم
• بهبود افزایش گردش خون
• کاهش بیماری های واریسی
• کاهش فشار خون
• کاهش سلولیت
• کاهش ورم و تورم ناشی از مایعات جم شده در بافت ها
• پاکسازی سموم بدن
• بازسازی بدن
• بهبود حرکت در مفاصل
• کاهش تورم در بافت تامین انرژی مورد نیاز برای سلول ها
• تسریع در آسیب و صدمات وارد شده
• کنترل فشار خون
• افزایش سلامتی
• خواب مناسب
• بهبود و احساس سبکی در اندام ها
• افزایش سلامتی بیشتر در سالمندان
• عملکرد بهتر اندام ها
• خون رسانی و انرژی بیشتر در سلول ها
• کاهش درد
• افزایش هورمون اندروفین
• بازسازی سیستم بدن
• کاهش سردی

عملکرد وازوترین در بیماران وریدی چگونه است؟

بیماری وریدی در اثر کاهش و افت دامنه حرکتی جریان خون در بسیاری از قسمت های مختلف بدن موجب ایجاد زخم های وریدی می شود عوامل بسیار زیاد و خطرناکی باعث بروز مشکلات لخته گی جریان خون و میزان جریان خون در رگ‌ها می شود. همانطور که می دانیم با افزایش سن در قسمت دریچه رگ ها اثرات پارگی و سایش گشاد شدن دیواره رگ ها بر اثر تغییرات هورمونی به مروز زمان اتفاق می افتد مشکلات وریدی براساس ژنتیک و وراثتی نیز می تواند باشد.

افزایش وزن باعث فشار بر روی رگ های بدن می شود نشستن و ایستاندن های طولانی مدت در جریان خون در رگ ها تاثیرگذار است علت آن نیز به این صورت است که فشار و گردش خون در رگ ها به صورت عادی برابر با 40 میلی متر است در صورتی که در افراد مبتلا به بیماری وریدی این فشار حدود 22 میلی متر بیشتر از میزان اصلی و استاندارد است که خون به راحتی اجازه گردش و عبور نداشته بروز علائمی مثل مورمور شدن پاها احساس ضعف و خستگی اسپاسم و گرفتگی عضلات تغییر و زرد شدن رنگ پوست کاهش دما و سرد شدن در دست و پا می شود.

با به کاربردن روش کامپرشن تراپی یا وازوترین در بیماری وریدی باعث کاهش قطر رگ ها شده و ورم های ایجاد شده بهبود می یابند و گردش خون به حالت استاندارد رسیده و سطح التهابات را کاهش می دهد. از این رو روش کامپرشن تراپی یا وازوترین در درمان نارسایی بیماری وریدی نقش به سزایی می تواند داشته باشد.

همچنین برای مبتلا نشدن و کاهش بیماری وریدی و جریان خون، مناسب بهتر است علائم بر روش کامپرشن تراپی با انجام نکاتی در زندگی روزمره و داشتن برنامه غذایی مناسب از این بیماری پیشگیری کنید از مواد غذایی ادرار آور استفاده کنید تل مواد اضافی و سمی از بدن دفع گردد از خوردن غذاهای شور و نمک دار  و چرب مانند آجیل، کنسروها به مقدار زیاد بپرهیزید. مصرف غذاهای چرب را کاهش داده و در خوردن مواد پروتیینی که موجب ورم می شود زیاده روی و افراط نکنید. سبزیجات و میوه هایی مانند کاهو گوجه فرنگی هویج آناناس و… را در برنامه اصلی غذایی خود بگنجانید.

عوارض و ﻣﻀﺮات روش وازوترین چیست؟

روش کامپرشن تراپی یا وازوترین یک روش درمانی کارساز و نسبتا بی خطر است اما علاوه بر فواید می تواند عوارضی را برای برخی از بیماران داشته باشد که رعایت احتیاط امری ضروری است از موارد عدم کاربرد روش کامپرشن تراپی یا وازوترین به دوره نقاهت بعد از عمل های جراحی مانند شکستگی ها و یا تعویض مفاصل و یا برخی از بیماری های عروقی، بیماری های ریوی و یا قلبی خارج از کنترل بیماری آرترواسکلروز عروقی، فشار خون بالا ترومبوز وریدی اشاره کرد. زیرا در دوره نقاهت بعد از جراحی ممکن است با فشار دستگاه ﮐﺎﻣﭙﺮﺷﻦ ﺗﺮاﭘﯽ ایجاد لختگی در مسیر جریان خون و آسیب های جدی به این ناحیه وارد شده که بیمار با خطر آمبولی مواجه شود یا در بیماری های عروقی به دلیل آسیب پذیر بودن دیواره ی عروقی استفاده از این روش جایز نیست و از موارد عدم استفاده از دستگاه وازوترین می باشد و باید با احتیاط رفتار کرد.

راهنمایی درباره نحوه انتخاب کامپرشن تراپی

اگر می خواهید از تمام فواید درمان روش کامپرشن تراپی بهره مند شوید و استفاده کنید بهتر است برای انتخاب نحوه روش کامپرشن تراپی یا وازوترین به پزشک متخصص دارای مجوز مراجعه کرده و مشورت کنید تا موثرترین و بهترین گزینه را برای بیمار انتخاب کند. اما نکته حائز اهمیت که باید مورد توجه قرار بگیرید روش درمانی کامپرشن تراپی یا وازوترین برای همه گزینه مناسبی نیست و در صورت بروز بیماری قلبی، نوروپاتی محیطی پیشرفته یا نارسایی احتقانی قلبی کنترل نشده لبیت سپتیک نباید از روش این درمان استفاده کرد.

نتیجه کلی درباره کامپرشن درمانی

روش کامپرشن تراپی یا وازوترین به عنوان روشی بهبود و کارساز در بازگشت عملکرد بهتر جریان خون و برای آسیب هایی مانند زخم هایی که بر اثر فشار به وجود می آیند انسداد وریدی و حتی قانقاریا درمان زخم های وریدی و بیماری وریدی می باشند که پیشگیری بسیاری از بیماری ها، و مراقبت بعد از جراحی های سنگین، تخلیه سموم از بدن، بازشدن رگ های گرفته و جریان مداوم خون، بهبود و بالا بردن توان عضلانی، کاهش فشاری که تورم بر اعصاب و مفاصل ماهیچه ها، کوتاه تر شدن درمانی زمان نقاهت در برخی از جراحی ها تاثیر گذار است و باعث عملکرد بهتر و مثبت می شود در نتیجه بیمار احساس سبکی را همراه با نشاط بیشتری تجربه می کند.

صافی کف پا یکی از اختلالات شایع ارتوپدی می باشد که بسیاری از افراد جوامع مختلف با آن رو به رو هستند. در صافی قوس کف پا طول داخلی کف پا کاهش می یابد و به این صورت که در هنگام تحمل وزن، کف پا به صورت کامل با زمین تماسی پیدا می کند. این در حالی است که در پای طبیعی و نرمال، هنگام تحمل وزن فقط قسمت پاشنه، انگشتان، سینه پا و لبه خارجی پا با زمین برخورد می کند و بخش داخلی و وسط پا که قوس طولی را تشکیل می دهد با زمین هیچ گونه تماسی ندارد.

برای تشخیص صافی کف پا فرد می تواند پای خیس خود را بر روی زمین بگذارد اگر جای پا (اثر پا بر روی زمین) به شکل رو به رو نبود فرد پای نرمالی ندارد و حتما برای جلوگیری از عوارض ثانویه، فرد باید به مراکز درمانی مربوطه از جمله کلینیک یکتا مراجعه کند تا در آنجا تدابیر مناسب برای فرد اتخاذ شود.

تشخیص صافی کف پا از طریق معاینه پا، اشعه ایکس یا دیگر تصویر برداری‌ها انجام می‌ شود. برای درمان صافی کف پا میتوان از دارو های مسکن برای کاهش درد، آرتروز حمایت‌ کننده قوس کف پا، ورزش، و فیزیوتراپی بهره مند شد و همچنین عمل جراحی روش درمانی رایجی نیست و صرفا برای عده ای استفاده می گردد که درد یا بد شکلی خیلی شدیدی دارند.

معرفی انواع و اقسام صافی کف پا

عارضه صافی کف پا در دو نوع تقسیم بندی می شود که در ادامه به توضیح آن می پردازیم:

کف پای صصاف قابل انعطاف

صافی کف پا در اکثر افراد از نوع صافی قابل انعطاف یا این که (Flexible flat foot) می باشد. این اشخاص هنگامی که سرپا می ایستند کف پایشان صاف می باشد اما زمانی که روی پنجه پا می ایستند یا وقتی که پایشان را از زمین بلند می کنند قوس کف پا تشکیل می گردد. در واقع اکثرا، این حالت را به هیچ وجه بیمار ندانسته و بیان می کنند همان گونه که شکل صورت آدم ها با یکدیگر تفاوت دارد صافی کف پا قابل انعطاف، در اکثر مواقع زمینه خانوادگی دارد یعنی برادر و خواهران یا فرزندان یا این که یکی‌ از پدر و مادر شخص هم ممکن است این شرایط را داشته باشد صافی کف پا گه گاه در طی بارداری یا در سنین بالا تشکیل می شود.

صافی کف پای اکثر بزرگسالان که از زمان کودکی کف پایشان به طور انعطاف پذیر صاف بوده، عارضه ای موروثی و مربوط به شل بودن عمومی رباط ها می باشد مفصل های سراسر بدن، و نه تنها پای این اشخاص، بلکه معمولا از انعطاف پذیری و امکان حرکت بسیار بالایی برخوردار‌ است.

کف پای تخت غیر قابل انعطاف یا ریجید

برخی اوقات صافی کف پای قابل انعطاف وجود ندارد بدین مفهوم که هنگامی پای بیمار روی زمین نیست هم قوس کف پا دیده نمی شود و یا این که موقعی که شست پای بیمار به بالا می رود هم قوس کف پا ایجاد نمی‌ شود بدین نوع از بیماری، صافی کف پای ریجید یا غیرقابل انعطاف Rigid flat foot می‌ گویند. این نوع صاف شدن کف پا نیاز به دقت بیشتر و معالجه دارد. برخی اوقات صافی کف پا همراه با سفت شدن تاندون آشیل می باشد که در‌ این مواقع هم دکتر معالج توجه بیشتری به این وضعیت می نماید.

صافی کف پا از نوع انعطاف پذیر بسیار شایعتر از نوع انعطاف ناپذیر یا ریجید می باشد.

بررسی علت های ایجاد صافی در کف پا

• معمولا آدم ها با کف پای صاف به دنیا می آیند و این عارضه از دوران تولد با آن‌ها می باشد درست همانند دیگر خصوصیت‌ های فیزیکی که از والدین مان به ارث می بریم کف پای صاف نیز در خانواده به ارث می رسد.
• معمولا کف پای خردسالان کوچک صاف است وقتی که خردسال ها بزرگتر می شوند قوس پای آن ها هنگام ایستادن معلوم می گردد (ولی زمانی که روی نوک انگشتان پا می‌ایستند این قوس بهتر دیده می‌ شود)
• بعضی از شرایطی که سبب به وجود آمدن صافی کف پا می شوند.این مورد ها مشتمل بر:
• تاندون‌های آسیب دیده، ملتهب یا پاره (به ویژه تاندون خلفی تیبیال)
• کشش تدریجی تاندون خلفی تیبیال (به ویژه در خانم‌های بالای 40 ساله رایج می باشد ممکن است پوشیدن کفش پاشنه بلند برای طولانی مدت در به وجود آمدن کف پای صاف نقش داشته باشد).
• آسیب به استخوان پا یا درد مچ پا.
• شرایطی که مفاصل و بافت قابل انعطاف را تحت تاثیر قرار می دهد، از جمله آرتروز
• بعضی شرایط مانند فلج مغزی، بیماری پارکینسون و دیستروفی عضلانی که بر روی اعصاب تاثیر می گذارند منجر می شوند عضله‌ها محکم‌تر و ضعیف‌تر شوند.

بررسی دلایل دیگر مسطح شدن کف پا

این عارضه بیشتر در کسانی دیده می شود که دارای:

• چاقی
• فشار خون بالا
• دیابت
• بارداری
• آرتریت روماتوئید (رماتیسم مفصلی)
• سن بیشتر
• پاهای بزرگتر

آشنایی با روش های درمان قوس کف پا

ورزش درمانی (TE): درمان صافی کف پا با حرکات اصلاحی و ورزش درمانی شامل تمرین های ورزشی کششی و تقویتی برای بازیابی دامنه حرکت و تقویت پا و ماهیچه های آسیب دیده می باشد.

بازآموزی عصبی عضلانی (NMR): به منظور بازیابی ثبات، عملکرد اندام های تحتانی، و بهبود تکنیک ها و عملکرد های حرکتی (به عنوان مثال فعالیت هایی مثل دویدن، پرش، ضربه زدن، یا بالا رفتن از پلکان) معمول در فعالیت های روزمره استفاده می‌ شود.

مدالیتی ها: مشتمل بر استفاده از امواج مافوق صوت، تحریک الکتریکی، یخ درمانی، لیزرتراپی و سایر روش هایی مانند آن برای کاهش درد و التهاب در ناحیه پا و تاندون باشد.

برنامه تمرین های حرکتی خانگی شامل تمرین های تقویتی، کششی و تثبیت کننده شرایط بدن و نیز نکات مرتبط با نحوه انجام آن ها قادر است به فردی که کف پای صاف دارد، در انجام فعالیت ها و وظایف روزمره یاری کرده و سطح عملکرد وی را بهبود بخشد علاوه بر این فیزیوتراپی می‌تواند در موارد ذیل اثر گذار باشد:

• ارائه توصیه های مورد نیاز برای استفاده از کفش طبی
• تجویز و ساخت کفی طبی مطلوب به منظور بهبود شرایط پا و ارجاع بیمار به متخصص پا در صورت نیاز
• یاری به مریض برای کنترل درد

جراحی: ناهنجاری‌های استخوان پا به ندرت با جراحی درمان می گردند این درمان دربرگیرنده درآوردن استخوان، حذف زائده استخوانی(اسپور)، جراحی افزایش طول تاندون و پیوند استخوان می شود. جراحی در مواقعی که درد و یا آسیب های پا خیلی شدید می باشد انجام می گردد و همچنین جراحی قادر است اختلال اصلی را برطرف کند در‌ حالتی که روش های ذکر شده به بهبود شرایط کمکی نکرد نیاز به عمل جراحی افزایش می یابد.

بررسی کف پای تخت در خردسالان

اکثر خردسال ها بین 1 تا 5 سال درگیر صافی کف پا می‌ باشند، اما این بخشی از مراحل رشد طبیعی پاهای آن‌ها می باشد و بیش تر از 95% از این کودک ها در زمان رشد صاحب قوس کف پایی طبیعی می شوند ولی 5% دیگر هم چنان به این عارضه در گیر خواهند بود. در اکثر موردها علت صافی کف پا، سست بودن اتصالات مفصلی بین استخوان های مچ پا می باشد. در‌ این شرایط رباط هایی که استخوان ها را در کنار هم نگه می دارند شل بوده و هنگامی که کودک وزنش روی پایش قرار می دهد کشیده می شوند. هم‌ زمان که آن‌ها رشد کرده و شروع به راه رفتن می کنند، بافت های قابل انعطاف موجود در کف پایشان هم محکم می گردند که‌ این سبب می‌ شود قوس کف پا کم کم شکل بگیرد.

زمانی که یک کودک مبتلا به صافی کف پا میایستد، قوس کف پایش ناپدید می‌ شود البته در هنگام نشستن یا وقتی که کودک روی نوک پنجه هایش میایستد، قوس کف پا مجدد ظاهر می‌ شود. معمولا پدر و مادر یا بقیه اعضا خانواده نگران این هستند که مبادا پایین بودن غیر طبیعی ارتفاع قوس کف پای کودک یا عدم وجود آن باعث ایجاد بد شکلی یا معلولیت های همیشگی در وی می گردد که اما در اکثر زمان ها این نگرانی ها بی مورد می باشد.

عوارض صاف بودن کف پا در بزرگسالان

موارد ذیل از بیماری‌هایی می باشند که به کف پای صاف اکتسابی بزرگسالان مربوط می باشد:

• هم‌ اندازه نبودن پاها: اختلاف طول پاها سبب می‌ شود پای بلندتر برای هم‌اندازه شدن با پای دیگر به قوس کف پا فشار وارد کند که در نتیجه باعث صاف شدن کف پا می‌ شود.
• بارداری: در بارداری تولید الاستین (نوعی پروتئین که منجر به کشسانی پوست و بافت‌های پیوندی می‌شود)که در بدن افزایش میابد که از این طریق باعث صافی کف پا به طور موقت یا دائم می شود.
• سندرم مارفان: سندرم مارفان یک مشکل ژنتیکی می باشد که معمولا در 30 سالگی تشخیص داده می‌شود و روی بافت‌ های پیوندی تاثیر می‌گذارد.
• آرتروز روماتوئید: آرتروز روماتوئید نوعی آرتروز خود ایمنی می باشد که در آن سیستم ایمنی بدن به مفاصل حمله می کند.
• اسکولیوز: اسکولیوز که کج شدگی غیر طبیعی ستون مهره‌ها است که منجر به کج و بی‌ثبات شدن شیوه، راه رفتن و در نهایت صافی کف پای یک‌ جانبه می‌ شود.

ارتوز چیست؟ به هر وسیله کمکی که برای حفظ راستا و ایجاد اصلاح در مفاصل یا برای افزایش توان عضو بکار رود گفته می شود. ارتوزها در بعضی موارد وسایل ارتوپدی فنی هم نامیده می شوند اما باید در نظر داشت که در بعضی از بیماری ها، ارتوز تنها یک وسیله کمک درمانی نیست بلکه جزو اصلی درمان به حساب می آید مثلا در بیماری اسکولیوز اولین و موثرترین مداخله درمانی استفاده از ارتوزهای اصلاحی یا Correctiv ستون فقرات است .

انواع بریس ها بر اساس محل استفاده تقسیم بندی می شوند و در سه دسته ارتوز ستون فقرات، ارتوز اندام تحتانی و ارتوز اندام فوقانی جای می گیرند.

ارتوز های مخصوص ستون فقرات

از مهم ترین آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

ارتوز میلواکی: این نوع بریس جهت اصلاح قوس اسکولیوز یا کایفوز ستون فقرات استفاده می شود و دارای بسکت لگنی و رینگ گردنی است که توسط بارهای آلومینیومی به هم وصل شده اند. با وجود ظاهر بریس که ممکن است عجیب بنظر برسد موثرترین روش درمانی بیماری اسکولیوز با قوس بالاتر از مهره هشتم سینه ای استفاده از میلواکی می باشد.

ارتوز بوستون: ارتوز اصلاحی مورد استفاده برای درمان و اصلاح قوس های اسکولیوزی با راس قوس پایین تر از سطح مهره هشتم سینه ای می باشد این بریس بر اساس قالب اصلی تنه ساخته می شود و نیروی اصلاحی به راس قوس وارد می کند.

Body jacket: در شکستگی های مهره های ستون فقرات از این نوع بریس استفاده می شود که بر اساس محل شکستگی و میزان محدودیت حرکتی هایی که از بریس انتظار می رود محل لبه های بالایی آن متغیر خواهد بود، Body jacket یک تکه یا دو تکه بودن ارتوزها، بر اساس نظر متخصصین تعیین می شود.

L.S.O :T.L.S.O این گروه مجموعه ای از ارتوزها هستند که نقش حمایتی و همچنین فیکس کردن را برای ستون فقرات ایفا می کنند و در شکستگی ها، درمان دیسک، بعد از جراحی توسط فوق متخصص اسکولیوز و … مورد استفاده قرار می گیرند.

ارتوز های ویژه اندام های تحتانی

U.C.B.L: نوعی کفی است که بر اساس قالب پای فرد از جنس پلی اتیلن ساخته می شود و از قوس طول داخلی پا حمایت می کند و برای کنترل چرخش پاشنه و اصلاح کف پای صاف بکار می رود هم چنین مفصل ساب تالار را در وضعیت آناتومیکی نگه می دارد.

کفش طبی : براساس نیاز فرد کفش های طبی طراحی و ساخته می شوند انواع کفش های طبی می توان به کفش دیابتی مخصوص پای دیابتی ، کفش های ورزشی طبی، کفش ارتوپدی و… اشاره کرد برای اطلاع بیشتر در مورد کفش طبی اینجا کلیک کنید.

AFO : یکی از رایج ترین و متداول ترین ارتوزهایی است که مورد استفاده قرار می گیرند AFO ها هستند. این نوع برای کنترل همزمان مچ و پا کاربرد دارند. انواع مختلف این بریس ها وجود دارد که در شرایط متفاوت بیماران، آنها را به کار می بریم. AFO ها در ظاهر ممکن است تفاوت کمی با هم داشته باشند اما خواص بیومکانیکی متفاوتی دارند بعضی از انواع آنها علاوه بر مچ بر مفاصل بالاتر مثل زانو و حتی لگن و ران نیز تاثیر می گذارند و آنها را کنترل می کنند. این بریس در آسیب های عصب پرونئال بدنبال شکستگی های اندام تحتانی و عدم کنترل مچ در ضایعات دیسک های بین مهره ای و هم چنین بیماران سکته مغزی استفاده می شود.

Knee Cage: ارتوز زانو برای ایجاد محدودیت حرکتی یا حمایت از زانو مورد استفاده قرار می گیرد این بریس ها معمولا در پارگی های بافت نرم مفصل زانو مورد استفاده قرار می گیرند. زوایای مفصل و شکل ساختاری آن بنا به نوع ضایعه  مانند پارگی ACL ،PCL ،MCL ،LCL و همچنین پارگی مینیسک قابل تغییر می باشد.

KAFO و  Long leg Brace: در بیمارانی که عضله چهار سر ران ضعیف دارند یا زانوی آنها دچار کانترکچر است این بریس اندیکاسیون دارد. Long leg Brace دارای شل رانی و شل ساق پایی که توسط مفصل زانو که در داخل و خارج زانو قرار می گیرند به هم متصل می شوند. ارتوز در ادامه توسط بارهای انتهایی ممکن است به کفش نیز وصل شود. مفاصل زانویی بسیار متنوعی وجود دارد مثل Swiss Lock ،Drop Lock ،Offset Knee ،Pneumatic و… که براساس نیاز بیمار در بریس تعبیه می شوند. بریس KAFO نیز نوع یک تیکه و استاتیک Long leg Brace است و از ترموپلاستیک ساخته شده و معمولا هیچ قطعه فلزی ندارد اندیکاسیون استفاده از آن اکثرا هنگام خواب و برای حفظ راستای آناتومیک اندام تحتانی و به منظور جلوگیری از ایجاد کانترکچر استفاده می شود.

RGO :HKAFO این بریس ها نوعی بریس بلند Long leg Brace محسوب می شوند که علاوه بر حمایت از مفصل مچ و زانو، مفصل ران و لگن (هیپ) را نیز حمایت و کنترل می کنند. در نوع HKAFO فردی که هیچ کنترلی بر اندام تحتانی ندارد مانند کسی که دچار قطع نخاع شده دی پلژی و یا پاراپلژی است که می تواند با استفاده از آن سرپا بایستد. در فردی که عضلات پشت مفصل ران فلج نباشد و توانایی به عقب بردن پا از مفصل ران وجود دارد، استفاده از ارتوز راهبر RGO می تواند در به حرکت درآوردن فرد کمک شایانی کند. بریس های بلند با مفاصل پیشرفته جهت بیماران ضایعه نخاعی (پاراپلژی) و بیماران فلج اطفال (پولیومیلیت) که آهنگ منظمی بین مفاصل لگن، زانو و مچ پا ایجاد می کند و کمک به راه رفتن بهتر بدون وارد آمدن فشار نامتناسب به کمر را امکان پذیر می کند بریس کربنی با مفاصل هیدرولیک و پنوماتیک (RGO) از این دسته از بریس ها می باشد.

بریس هیپ: این بریس ها معمولا بعد از جراحی آرتروپلاستی مفصل ران مورد استفاده قرار می گیرند اهمیت استفاده از این نوع بعد از عمل جراحی مخصوصا بعد از در رفتگی پروتز جاگذاری شده و هنگام عمل، نمود پیدا می کند و بر اساس اینکه در رفتگی بعد از عمل جراحی به سمت قدام باشد یا خلف میزان محدودیت حرکتی ارتوز و نیز ابعاد آن تعیین می شوند.

آشنایی با بریس های اندام فوقانی

بریس های اندام فوقانی ممکن است یک بند انگشت و یا کل دست از شانه تا نوک انگشتان را در بر بگیرند که بر اساس نیاز فرد و عارضه به وجود آمده در دست، این بریس ها طراحی و ساخته می شوند. تعدادی از پرکاربردترین بریس اندام فوقانی در ادامه مطرح شده اند.

Mallet Finger: این مدل بریس بسیار کوچک اما کاربردی برای نگه داری انگشت در وضعیت مناسب و برای جلوگیری از بوجود آمدن بد شکلی در انگشت، به دنبال پارگی تاندون انگشت و شکستگی های بند اول استفاده می شود این بریس بسیار مورد توجه پزشکان بوده و آنرا بسیار موثر و کاربردی می دانند.

Thumb Spica: این ارتوز منحصرا برای نگه داری انگشت شصت در وضعیت آناتومیک استفاده می شود اما کاربرد اصلی Thumb Spica در شکستگی استخوان اسکافوئید و نیز آرتروز مفصل کارپومتاکارپال و متاکارپوفالانژیال می باشد.

Knockle Bender: این ارتوز انگشتان را از مفاصل متاکارپوفالانژیال (مفصل قاعده انگشتان با کف دست) خم می کند تا از بوجود آمدن کانترکچر و خشکی دست در عارضه Ape Hand چلوگیری می کند.

Spider: این بریس با نام های دیگری چون Finger exteution assist و یا Radial nerve Orthosis و… نیز شناخته شده و کاربرد آن در ضایعه قطع عصب رادیال می باشد به دنبال قطع شدن عصب رادیال فرد توانایی باز کردن دست و انگشتان را از دست می دهد که استفاده از این بریس انجام این عمل را تسهیل می کند. هم چنین در مراحل اولیه توانبخشی بعد از قطع عصب رادیال، استفاده از این ارتوز جنبه درمانی داشته و باعث بازگشت هر چه سریع تر توانایی بازکردن دست توسط خود فرد می شود.

Cock up: این بریس یکی از معروف ترین و پرکاربردترین بریس ها به شمار می رود که منحصرا برای بی حرکت کردن مچ دست یا نگه داشتن آن در زاویه ای خاص مورد استفاده قرار می گیرد. کاربرد آن در مواردی چون Tennis elbow ،CTS یا سندروم تونل کارپال، شکستگی استخوان مچ، آرتروز و روماتوئید آرتریت و… می باشد.

آنتی اسپاستیک: این ارتوز برای جلوگیری از کانترکچر در مفاصل انگشتان، شصت و نیز مچ دست در افرادی که دچار ضایعه مغزی و سکته شده اند کاربرد دارد.

Elbow Cage: این نوع  بریس همانند Knee Cage است اما مفصل آرنج را حمایت می کند و در مواردی چون در رفتگی آرنج و پارگی تاندون ها و رباط های آرنج کاربرد دارد. این ارتوز هم چنین در مواردی چون سوختگی نیز مورد استفاده قرار گرفته و گاهی نقش جلوگیری از ایجاد کانترکچر را داراست در مواردی که فرد برای افزایش دامنه حرکتی مفصل آرنج، توسط کلینیک کاردرمانی و یا فیزیوتراپی معاینه و درمان می شود، در فواصل بین جلسات کار درمانی و فیزیوتراپی برای حفظ دامنه به دست آمده استفاده از Elbow Cage ضروری است.

Sarmiento: در شکستگی استخوان بازو، به جای گرفتن گچ که مشکلات بهداشت و وزن زیادش باعث آزار فرد شده می توان از ارتوز Sarmiento استفاده کرد این ارتوز بسیار کاربردی و مناسب و با فشاری که به بافت نرم می آورد باعث تسریع در روند جوش خوردن استخوان می شود.

معرفی ارتوز های مربوط به شانه

این نوع بریس ها شامل Sling یا آویز دست، Hemi Sling ،Gun Slinger ،Willmer Caryixy ،Abduction Pillow ،Air Plan می باشد که همه ارتوزهای شانه به جز Air Plan، در دررفتگی مفصل شانه کاربرد دارند که انتخاب و استفاده از هر کدام بسته به شدت عارضه و طبق نظر متخصصن شانه تعیین می شود. Air Plan بریسی است که معمولا در سوختگی ناحیه زیر بغل و دست مورد استفاده قرار می گیرد.

ارتزیست کیست و کار او چیست؟

ارتزیست یکی اعضای گروه طب توانبخشی می باشد که با نظارت، تشخیص، معالجه اختلالات فیزیکی و با به کارگیری از علم پزشکی و مهندسی به پباده سازی، ساخت‌ و‌ ساز و درمان ارتوز مطلوب به مراجع می پردازد علاوه بر تجویز و پباده سازی، یک ارتزیست مسئولیت مدیریت کاربرد ارتوز و دادن آموزش های مورد نیاز برای پوشیدن و به کار گیری بهتر از بریس و ارزیابی ماهیانه در زمان به کار گیری را نیز داراست.

کفش طبی استاندارد نقش مهمی در راحتی و پشتیبانی از پا را در هر شرایطی دارد و هنگام راه رفتن کمترین فشار را به پا و ستون فقرات وارد می کند. به طور متوسط و میانگین هر فرد در روز بین 5 تا 10 هزار قدم پیاده روی می کند و بر اساس این آمار و استفاده مکرر و طولانی مدت در روز اگر کفش از استاندارد بالایی برخوردار نباشد باعث آسیب های جدی در نواحی مختلف بدن می شود یکی از دلایل توصیه در استفاده از کفش طبی استاندارد ایجاد آرامش و راحتی پا در حال حرکت است.

بسیاری از افراد به سلامتی پای خود بی توجه هستند و باعث به وجود آمدن بیماری مفصلی و سرعت بخشیدن به بیماری های مخصوص کفش نا مناسب می شوند در حالی که پا نقش مهم و به سزایی در بدن دارد. به طور کلی انتخاب کفش طبی استاندارد در روش صحیح راه رفتن و سلامت پا نقش مهمی دارد و در هنگام پیاده روی احساس خستگی را دور می کند.

این کفش با طراحی خاص پزشکی تولید می شود کفش استاندارد برای دو دسته از افراد مورد استفاده قرار می گیرد: افرادی که با نوعی از مشکلات موجود در پای خود احساس ناراحتی می کنند و یا افرادی بدون مشکل که استفاده از کفش های راحت تر را ترجیح می دهند در این مقاله به بررسی ویژگی کفش طبی استاندارد می پردازیم.

 معرفی کفش طبی استاندارد

پاها عضو حساس و مهم در ساختار بدنی انسان می باشد که محافظت از آن برای مبتلا نشدن به بسیاری از بیماری ها دارای حائز اهمیت است. کفش استاندارد در ابعاد و سایز های متفاوت تولید می شود که فاقد پاشنه است و هیچ فشاری از ناحیه پنجه به پا وارد نمی شود برخلاف باور عمومی این کفش فقط برای افراد بیمار در ناحیه پا و مسن طراحی نشده است و تمام سنین می توانند از آن بهره ببرند کفش طبی استاندارد انتخابی مناسب برای سلامتی پا بدون احساس ناراحتی بوده و پشتیبانی همه جانبه از کف پا، قوس و بالای پا را فراهم می کند خاصیت و مزیت اصلی این کفش در اطلاح حرکات پا و قدم زدن است.

کفش طبی استاندارد مناسب، همواره با رعایت اصول و ساختار کفش ارتوپدی تولید می شود و تمام جوانب یک کفش طبی مناسب در آن رعایت شده باشد. کفش استاندارد از سایر کفش های معمولی متمایز بوده و از ویژگی های منحصر به فردی برخوردار است این کفش زیر نظر افراد متخصص ارتوپد با مطالعات علمی دقیقی در خصوص ساختار پا و ستون فقرات طراحی ساخته و تولید می شود بنابراین استفاده از کفش طبی استاندارد به دلیل ویژگی و خاصیت متفاوت از کفش های دیگر بسیار مناسب و تاثیرگذار می باشد.

این کفش نقش مهم و تاثیرگذاری در ظاهر پای غیرمعمول و درمان بیماری عصبی پا صافی کف پا آسیب و صدمات پیچیده بد شکلی پا و انگشتان پا و افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی کاهش بی حسی پا انگشت چکشی، بونیون، انحراف انگشتان، پهن شدن پا و مواردی از این قبیل را دارد. کفش استاندارد شرایط مطلوب برای راه رفتن دویدن و ایستادن را برای فرد فراهم می کند. احتمال مشکلات پا در زنان به دلیل استفاده نامناسب از کفش های پاشنه دار چند برابر از مردان می باشد به همین دلیل کفش طبی استاندارد هم برای زنان و هم مردان در تمام سنین توصیه می شود اما استفاده از آن در سالمندان به دلیل کهولت سن رایج تر است.

ویژگی های یک کفش طبی خوب کدامند؟

کف طبی استاندارد و قابل تعویض: کفش طبی استاندارد با طراحی کفی خاص نقش محافظت از پاهای شما را دارد و مانع فشار به ستوان فقرات می شود ساخت کفی طبی بر اساس ویژگی های کف قوس، کف پا طراحی می شود که از استحکام و استاندارد بالایی برخوردار است این کفش با وزن کم، ضخیم سبک و مواد اولیه مرغوب و درجه یک تولید می شود بهترین نوع کفی در کفش استاندارد کفی‌ هایی با خاصیت لاستیکی است اگر در کفش استاندارد هماهنگی لازم بین کف و قوس پا وجود نداشته باشد تعادل در هنگام ایستاندن برقرار نمی شود. کف کفش نقش مهم و به سزایی در انتقال نیرو از زمین به کف پا دارد به همین دلیل برای کاهش نیرو در هنگام ایستادن و دویدن استفاده از کفش استاندارد توصیه می شود کفی کفشی که قابلیت تعویض دارد در کاهش رطوبت، کم و زیاد کردن حجم کفش تاثیر دارد.

سایز و اندازه: کفش طبی استاندارد باید متناسب با سایز پا شما کاملا به اندازه باشد و از خرید سایزهای بزرگ و یا کوچک خودداری کنید زیرا سایز نامناسب باعث اختلال در خون رسانی پا، فشار زخم و ساییدگی ایجاد اختلال در انتقال نیرو و مشکلات دیگر می شود.

استاندارد قسمت جلویی کفش: کفش طبی استاندارد که با هدف سلامت پا برای افراد خاص و بیمار نیز تولید می شود باید از استاندار های لازم برخوردار باشد قسمت جلویی کفش طبی باید پهن باشد و محافظت خوبی را برای انگشتان پا هنگام راه رفتن در مقابل ضربات فراهم کند. همچنین قسمت جلویی کفش استاندارد طبی دارای فضای مناسب بوده و تنگ، گشاد نمی باشد و انگشتان پا در فضای کفش احساس راحتی می کنند.

رویه کفش: روزانه ساعات بسیاری پای افراد در داخل کفش می گذرد به همین دلیل علاوه بر انتخاب مناسب کفش، رویه کفش نیز دارای اهمیت می باشد. انتخاب رویه نامناسب باعث نرسیدن هوا به پا شده و زمینه بیماری های قارچی و بوی بد را فراهم می کند به همین دلیل در انتخاب رویه کفش طبی استاندارد دقت لازم را داشته باشید. رویه کفش مناسب بسته به نوع کفش مختلف می باشد رویه کفش طبی باید از انعطاف پذیری و استحکام بالایی برخوردار بوده و از پا در مقابل دمای بالا و پایین محافظت کند همچنین رویه داخلی کفش طبی از لایه های سیلیکونی قابل انعطاف ساخته می شود بهترین جنس رویه کفش استاندارد جنس چرم می باشد که باعث جذابیت و بالا بردن تنوع می شود.

وزن کفش: سبکی وزن از دیگر ویژگی های کفش طبی استاندارد می باشد به همین دلیل غالبا از رویه چرم به دلیل وزن سبک استفاده می کنند کفش هایی که از وزن سنگینی برخوردار هستند جز دسته کفش های طبی به شمار نمی آیند.

زیره کفش: یکی از مهم ترین قسمت های کفش استاندارد زیره کفش است زیرا انتخاب کفش نامناسب باعث بروز مشکلات مفصل کمر و پا می شود. قالب زیره کفش به شکل قایقی طراحی می شود تا احساس راحتی را فراهم کرده و هیچ فشار و ضربه ای از جانب کفش به پا احساس نمی شود و پا در آرامش کامل است.

انعطاف پذیری نیز از دیگر خصوصیات کفش طبی استاندارد است تا در طولانی مدت به هنگام پیاده روی احساس خستگی را دور سازد زیره یک کفش استاندارد به صورت یک نواخت است و اندازه پاشنه آن زیر 1.5 سانت نمی باشد.

پشتی سفت و محکم: پشت کفش از دیگر قسمت های مهم و حائز اهمیت می باشد که علاوه بر ایجاد استحکام و توان قدرتی محکم باید احساس راحتی پا را فراهم کند.

مزایای استفاده از کفش طبی چیست؟

به طور کلی کفش طبی استاندارد از مزایای بسیاری برخوردار است و به بهبود کیفیت زندگی و درمان برخی از بیماری ها مانند بیماری خار پاشنه و درد در ناحیه پاشنه پا کمک شایعی می کند. پس با پوشیدن یک کفش استاندارد طبی می توانید احساس بهتری را ایجاد کنید و دیگر نگران ایستادن به مدت طولانی نباشید.

در اینجا به طور مختصر به مزیت کفش طبی استاندارد می پردازیم که عبارتند از :

• محافظت از پا در برابر ضربات و فشار
• افزایش و بالا بردن گردش فشار خون
• سلامت تمام قسمت پا
• احساس آرامش و راحتی فراوان
• افزایش دامنه حرکات پا
• رفع درد پا و تسکین سریع علائم از عدم تناسب پا
• کاهش تورم پا در اثر پیاده روی زیاد
• کاهش درد در نواحی مختلف پا
• جلوگیری از بیماری های متفاوت مربوط به پا
• استحکام و قدرت مفصل های پا
• تضمین سلامت پا
• جلوگیری عرق پا در کفش
• مناسب افراد دیابتی
• مناسب مشاغلی مثل آرایشگران و فروشنده ها

نتیجه کلی درباره کفش ارتوپدی

در بدو تولد پای انسان از سلامتی کامل برخوردار است و انسان در طول زمان با استفاده کفش نامناسب باعث صدمه و ایجاد بیماری های مختلف می شود اکنون وقت آن رسیده است تا در انتخاب کفش دقت بیشتری داشته باشید و نوع طبی را که برای آسایش و راحتی به خصوص برای شغل های پر مشغله در روز طراحی شده است را انتخاب کنید. پس کفش طبی استاندارد مناسب از بهترین گزینه های انتخاب برای پا است که از بیماری پوستی و عضلانی جلوگیری می کند. همانطور که طراحی و تولید کفش طبی برای زنان، مردان و کودکان متفاوت است اما از یک قانون و رویه ساخت برای همه نوع آن استفاده شده و قوس و برآمدگی پا در نظر گرفته می شود.

در نتیجه با رعایت استانداردها و حفظ کیفیت کفشی که شما را از هر نوع بیماری و فشار از ناحیه پنجه به پا دور می کند بنابراین پوشیدن کفش طبی استاندارد یکی از جالب‌ ترین روش‌ های درمان پا برای تمام مشکلاتی است که اشاره کردیم که با مزایای بسیاری همراه است و به بهبود کیفیت زندگی و سلامت شما می تواند کمک کند و در شما احساس بهتری را ایجاد کند تا دیگر نگران ایستادن و پیاده روی به مدت طولانی نباشید.

پروتز اندام تحتانی برخلاف باور عموم به معنی اندام مصنوعی برای قسمت پایینی بدن می باشد. امروزه انواع متعددی از پروتزها مورد استفاده قرار می‌ گیرند همان طور که می دانید اندام مصنوعی یا همان پروتز برای قسمت های از بین رفته بدن در اثر عوامل متفاوت مثل بیماری هایی از قبیل مثل دیابت، تروما، بیماری‌ های عروقی، سرطان، صدمات و آسیب های شدید ناشی از ضربه، حوادث جاده‌ای و تا حدودی حوادث در محیط کار که از بین رفته کمک کرده و جایگزین آن ها می شود تا افراد بتوانند بدون کمبود نقص عضو زندگی عادی خود را ادامه دهند. همان طور که گفته شد پروتز ها به دو دسته تقسیم می شوند: پروتز اندام تحتانی و پروتز اندام فوقانی در این مقاله سعی داریم به بررسی و ساخت پروتز اندام تحتانی بپردازیم پس با ما همراه باشید.

معرفی انواع پروتز اندام های تحتانی

معمولا نقص عضوها در قسمت دست و پا بیشتر دیده می شود قطع عضو اندام تحتانی شامل انگشتان پا، بالای زانو، ساق پا، مفصل ران، انواع زانو، پایلون، قطعات پنجه و مچ پا و یا پا به صورت کامل است. پروتز اندام تحتانی برای نقص عضو پا گزینه مناسبی می باشد. پروتز اندام تحتانی، بازگرداندن امکان توانایی راه رفتن و ایستان را ایجاد کرده و همچنین، جایگزین اندام از دست رفته می شود و می تواند زندگی فرد را دچار تغییر و تحول کند و قابلیت های جدیدی را در اختیار فرد قرار دهد.

در ساخت پروتز معیار هایی نظیر، وزن، سن، میزان تحرک در روز، شغل، جنس پروتز، علت قطع عضو در نظر گرفته می شود. یکی از نکات قابل توجه در ساخت پروتز اعضای تحتانی ، استفاده از مواد به کار برده شده سبک و مقاوم است تا فرد احساس وزن بیشتری را روی بدن خود نداشته باشد و با سلولها و بافت های بدن سازگار باشند تا ایجاد حساسیت و عفونت را ایجاد نکند در نتیجه در ساخت پروتزها به ویژه پروتز اندام تحتانی باید به این نکته توجه کرد.

روش های ساخت پروتزهای تحتانی

در ساخت پروتز اندام تحتانی دو روش پروتز اگزو اسکلتال (پروتزهای با ساختار سخت بیرونی) و پروتز اندو اسکلتال (پروتزهای با ساختار سخت درونی) وجود دارد.

پروتز اگزو اسکلتال: ساختار پروتزهای اگزو اسکلتال از پوشش سخت تشکیل شده که مقاومت و زیبایی شکل ظاهری از نکات حائز اهمیت می باشد. جنس این نوع پروتز از لامینه پلاستیکی می باشد محدودیت در قطعات به کاربرده شده در این روش باعث ایجاد وزن بیشتر و سنگین تری نسبت به اندو اسکلتال شده، از این رو از دوام بیشتری برخوردار است به همین دلیل این پروتز مناسب افرادی می باشد که قصد استفاده طولانی تر از یک پروتز را دارند.

پروتز اندو اسکلتال: پروتزهای طرح اندو اسکلتال مناسب افراد مختلف با فعالیت بالا است و برخلاف پروتز اگزو اسکلتال، این پروتز از دوام کمتری برخوردار است. در ساخت و طراحی این پروتز از قطعات مختلف نظیر میله های سبک، و روکش های انعطاف پذیری از جنس فوم ابر و… استفاده شده است که قابلیت برداشتن و تعویض را دارد.

انواع پروتز اندام تحتانی کدامند؟

پروتز اندام تحتانی بسیار متفاوت می باشد و با توجه به نوع قطع شدگی جهت شبیه سازی عضو از دست رفته طراحی و قالب گیری می شود و پروتز مورد نظر با تهیه مواد سیلیکونی به رنگ پوست در می آید که در این جا به معرفی انواع آن می پردازیم:

پروتز زیر زانو: همانطور که از نامشان پیداست پروتز زیر زانو در قسمت زیر زانو مورد استفاده قرار می گیرد در طراحی پروتز اندام تحتانی زیر زانو، برای ساق و مچ پا و مفصل مصنوعی زانو که متصل به استخوان ران است طراحی انجام می گیرد این نوع نقص عضو از شایع ترین نوع در اندام های تحتانی می باشد.

پروتز بالای زانو: پروتز بالای زانو یکی دیگر از انواع پروتز اندام تحتانی می باشد و همانطور که از نامش پیدا است برای قطع عضو و تحلیل رفته بالای زانو مورد استفاده قرار می گیرد که با استفاده از مفاصل هیدرولیک عملکرد مفصل زانو را انجام می دهد.

پروتز لگن و ران: پروتز ران و لگن از مهم ترین نوع پروتز ها می باشد که از اهمیت بالایی برخوردار است و نقش عمده ای در تعادل فرد در هنگام راه رفتن و ایستادن بر قرار می کند.

پروتز های ناحیه ی مچ پا به پایین: در این نوع از قطع عضو با توجه به وجود پاشنه یا عدم وجود آن، نوع پروتز اندام تحتانی متفاوت است در این نوع پروتز با شبیه سازی، آنالیز انگشتان، کف و هم چنین قالب گیری از پای سالم برای ساخت پروتز برای ناحیه مچ پا استفاده می شود در این از مواد سیلیکونی برای شباهت و مشابه رنگ پوست استفاده می شود.

ارزیابی، اولین قدم و مهم ترین نکته در ساخت مناسب‌ ترین نوع پروتز برای بیمار است عوامل دیگری نیز در ساخت پروتز اندام تحتانی تاثیر گذارند که به بررسی این عوامل می پردازیم.

• سن بیمار
• وزن بیمار
• اندازه پای باقی مانده
• شکل پای باقی مانده
• سطح فعالیت بیمار
• تشخیص و پیش بینی تغییرات آتی

بررسی این عوامل تصویر کلی را به نیم پزشکان ارائه می دهد تا پزشک با بیمار، پزشکان و اعضای خانواده بیمار مشورت و نظر خواهی دقیقی داشته باشد. زیرا ارزیابی دقیق برای ساخت پروتز اندام تحتانی امری ضروری است و هیچکدام از بیماران شباهتی به هم نداشته و دارای ارزیابی مختص به خود می باشند. با در نظر گرفتن این عوامل می توان در ساخت پروتز موفقیت بیشتری را کسب کرد و بهتر عمل کرد.

آشنایی با قسمت های مختلف پروتزها

پروتز اندام تحتانی از چند قسمت تشکیل شده اند که به صورت مختصر به آن ها اشاره می کنیم:

• سیستم تعلیق که انتهای اندام قطع عضو به پروتز متصل می شود.
• بدنه
• سیستم واسط
• هوک یا دست، پا
• سوکت قسمتی از پروتز می باشد که انتهای اندام قطع شده در آن قرار می‌ گیرد.
• پوشش خارجی مناسب و زیبایی برای ظاهر پروتز
• پنجه مصنوعی
• مفاصل ران و زانو

شرایط متناسب برای داشتن پروتز

پروتز اندام تحتانی از قسمت های مختلفی شامل سوکت پوشش و… تشکیل شده است. هدف از ساخت یک پروتز بازگشت فرد به فعالیت های روزانه و امکان مجدد برای راه رفتن است. انتخاب و ساخت پروتز مناسب به عوامل مختلفی بستگی دارد برای تامین این هدف، پروتز می بایست شرایط زیر را داشته باشد:

• تعلیق مناسب و مطلوب و به صورت مناسب بر روی پای بیمار ثابت شود.
• انتقال مناسب وزن بیمار به زمین
• امکان ایجاد توانایی حرکت و راه رفتن طبیعی
• داشتن پوشش و ظاهری مناسب
• دارای کمترین وزن باشد.

مراحل ساخت پروتز و اندام مصنوعی

• اندازه‌گیری انتهای عضو قطع شده و عضو سالم مقابل
• ساخت قالب گچی
• ساخت سوکت
• اتصال بدنه
• تنظیم پروتز

نکات مهم برای ساخت اندام مصنوعی

مواد اولیه: موادی که برای ساخت پروتز اندام تحتانی مورد استفاده قرار می گیرد متفاوت است و تا حدی به میزان فعالیت فرد وابسته می باشد. استفاده از موادی مانند چوب، پلاستیک و فوم در پروتز هایی که برای سطح فعالیت پایین بدنی طراحی شده اند هم چنین استفاده از فیبر کربن برای فعالیت های بیشتر در نظر گرفته می شود که هم چنین سبک وزن است.

راحتی و عملکرد: یک پروتز خوب و مناسب احساس راحتی را در فرد قطع عضو فراهم می کند و بر روی راحتی فرد تاثیر مستقیم دارد. همان طور که می دانیم پروتزها به ویژه پروتز اندام تحتانی برای انجام یک نوع فعالیت خاص و افراد نتوان در راه رفتن طراحی شده اند که باید عملکردی طبیعی را تا حد امکان القا دهد.

امکان قابلیت چند محوری: برخی از پروتز اندام تحتانی به ویژه در ناحیه ساق پا امکان حرکت چند محوری را دارند این قابلیت در پروتز اندام پایین بدن امکان بالا و پایین دادن و حرکت به سمت چپ و راست جلوی پا یا کشاندن آن به سمت داخل و خارج را برای شما فراهم می کند و قابلیت حرکات چند محوری  برای حرکت راحت تر امری ضروری است.

ایجاد ذخیره انرژی: پروتز اندام تحتانی از جنس فیبر کربن عملکردی مانند یک فنر را دارند و پیاده‌ روی با سرعت‌ های مختلف را با وجود تعداد فنرها موجود در جلو و پشت پا فراهم می کند در این حالت هرچه فنر طولانی‌ تر باشد، می‌ توان واکنش بیشتری داشت و امکان ذخیره انرژی بیشتری فراهم می شود.

در نتیجه برای استفاده بهتر و طولانی مدت از پروتز اندام تحتانی و پیشگیری از بروز مشکلات انجام نکات و رعایت سلامت عمومی برای مراقبت از پروتز ها امری مهم و ضروری است که عبارتند از :

• کنترل و معاینه مکرر پوست برای پیشگیری از زخم و حساسیت های پوستی
• شستشو و نظافت روزانه سوکت
• نظافت، ماساژ و روغن مالی انتهای قطع عضو
• جلوگیری از کاهش تورم قطع عضو با باند پیچی مناسب هنگام پوشیدن پروتزها
• انجام حرکات ورزشی کششی استقامت و حرکات مخصوص اندام تحتانی توصیه شده توسط فیزیوتراپ
• خشک کردن سوکت
• چک کردن و در آوردن قطعات اندام پروتز تحتانی
• استفاده از کفش با اندازه مناسب و عدم تغییر در پاشنه کفش
• پیشگیری از اضافه وزن، حفط وزن و تناسب اندام
• بررسی و تعمیرات حداقل یک بار در سال

پروتز اندام تحتانی نقش مهم و ارزشمندی را برای افراد نقص عضو فراهم می کند. اندام‌ها یا پروتزهای مصنوعی، برای قطع عضوها بسیار ارزشمند هستند و برای بازگرداندن بعضی از قابلیت ها و فعالیت های روزانه به آن ها کمک شایانی می کند و شباهت بسیاری را با عضو طبیعی بدن دارد و با پیشرفت علم و به کار بردن مواد جدید عملکرد اندام پروتز تحتانی قوی‌تر، واقعی‌تر، طبیعی‌، سبک‌ تر می شود.

تریگر پوینت تراپی نوعی روش درمانی محسوب می شود تریگر پوینت و یا همان نقاط ماشه ای نوعی عارضه رایج در ناحیه حساس سیستم باند های ماهیچه اسکلتی و عضلانی است که در اثر مشکلات و بیماری های مختلف به وجود آمده که باعث بروز درد مزمن و محدودیت می شود. درد و عارضه تریگر پوینت یا نقاط ماشه ای در بسیاری از افراد که با کار اداری و یا پشت میز سر و کار دارند شایع است که این درد خود را در قسمت سرشانه و قسمتی از گردن نشان می دهد در این مقاله به بررسی درمان نقاط ماشه ای و روش درمان تریگر پوینت تراپی می پردازیم.

معرفی کامل روش تریگر پوینت تراپی

روش تریگر پوینت تراپی که یکی از شیوه‌ های درمانی طبیعی است که زیر مجموعه شیوه های درمان مانند طب سوزنی و فشار درمانی است. این روش در حدود دو دهه اخیر برای تسکین و کنترل درد و بهبود روند درمان در بیماران مبتلا به دردهای عضلانی – اسکلتی، یک ماهیچه‌ یا کشیدگی بیش از حد عضله‌ای خاص یا گروهی از عضلات، رباط‌ها یا تاندون‌ها و یا نقاط ماشه ای مورد استفاده قرار می گیرد. از روش های درمان تریگر پوینت تراپی همچنین برای درمان درد در نقاط ماشه ای، که به صورت درد و عارضه، روی عضلات، ماهیچه های دست، پا، کمر بروز می کند مورد استفاده قرار می گیرد و یا عضلات بدن که در موقعیت های متفاوت ممکن است دچار آسیب دیدگی شود.

گاهی اوقات نیز ممکن است عضلات دچار حساسیت و تحریک پذیری بیشتر شود که در نتیجه دردهای مزمن و اسپاسم عضلانی به وجود می آید که باعث کلافگی فرد می شود. در این شرایط می‌توان تریگر پوینت تراپی را زیر مجموعه‌ای از فشار‌ درمانی نیز دانست که فرد با کمک آن می‌تواند بر دردها و اسپاسم‌ هایی که سراغش می‌آید غلبه کند. در این شرایط با روش تریگر پوینت تراپی با معاینه و بررسی دقیق نقاط درد و حساس در بافت عضلانی شناسایی می شود و با انجام سوزن زدن در درمان کاهش درد، دردناک‌ ترین نقاط به بیمار کمک می‌ کنند. امروزه شیوه تریگر پوینت تراپی در سراسر دنیا توسط دکتر فیزیوتراپی و متخصصان طب سوزنی با مهارت بالا و به دلیل آشنایی با طب سوزنی انجام می شود.

علت درد در عضلات ماشه‌ای چیست؟

ایجاد درد در نقاط ماشه ای به دلایل و عوامل زیادی بستگی دارد که به شکل های مختلف بروز پیدا می کند و به سراغ افراد می‌ آید. افزایش سن، سطح استرس و اضطراب، بی تحرکی طولانی مدت در اثر آسیب دیدگی و شکستگی، اختلال و مشکل در عملکرد سیستم اسکلتی و عضلانی بدن، سفتی و منقبض شدن مفاصل و عضلات بدن، انجام حرکات تکراری و پی در پی غیر اصولی، عدم نداشتن استراحت مناسب، ضعف و خستگی، عدم فعالیت روزانه عدم انعطاف پذیری در عضلات، داشتن دیسک کمر، آسیب دیدگی ناشی از گرفتگی، پیچ خوردگی کشش ماهیچه ای فعالیت بیش‌ از ‌اندازه، و جنس افراد از عوامل بروز ایجاد درد ماشه ای و تریگر پوینت در عضلات می شود .

نقاط ماشه ای در بدن به شکل دردهای موضعی، انقباض و فشار مستقیم بر روی نواحی عضلات باعث ایجاد نوعی سفتی و گره های منقبض قابل لمس بر روی عضلات و درد های عضلانی – اسکلتی است. نوع دیگر بیماری‌ نقاط ماشه ای، اختلالات ماهیچه ای می باشد که به شکل سفتی مفصل، سفتی ماهیچه‌ای نیز از نشانه های نقاط ماشه ای یا تریگرپوینت است که با قرار گرفتن در فصل و هوای سرد تشدید درد افزایش پیدا می کند و باعث نوار های دردناک در بافت های ماهیچه‌ ای و عضلانی می شود. درد این نقاط علاوه بر ناحیه آسیب دیده باعث انتقال درد در نقاط دیگر بدن نیز می شود و عضلات دیگر را تحت تاثیر قرار می دهد که کاملا غیر مرتبط است.

درد تریگر پوینت دردی شبیه به اسپاسم و یا کشیدگی در کل عضلات نیست بلکه درد نقطه ای کوچک را درگیر می کند و باعث تیر کشیدن همان نقطه می شود افراد مبتلا به نقاط ماشه ای یا تریگر پوینت اغلب با محدودیت حرکتی در ناحیه آسیب دیده همراه هستند. این نوع آسیب دیدگی در هر جای بدن قابل مشاهده است اما به صورت رایج بیشتر در قسمت هایی که مسئولیت حفاظت از بدن را دارند را تحت تاثیر قرار می دهد و باعث درد در گردن، پشت، شانه ها و درد لگن، باسن، درد زانو، درد کشکک زانو، درد مفصل، آرنج و پایین کمر می شود.

علائم درد در نقاط ماشه ای چه مواردی است؟

• احساس ضعف و خستگی مزمن
•  محدودیت در دامنه حرکتی
•  عدم انجام کارهای روزمره
•  احساس سنگینی و گرفتگی
•  سردرد
•  درد و التهاب تاندون‌ها
•  ضعف قسمت عضلانی و ماهیچه ای
•  نداشتن تعادل
•  افسردگی
•  اختلالات رفتاری
•  خشکی بدن در اول صبح
•  احساس درد
•  درد سیاتیک
•  افزایش دردهای آرتروز
•  سرگیجه
•  وضعیت غیر نرمال

عوامل ایجاد درد در تریگر پوینت ها چیست؟

• افزایش سن
•  نداشتن خواب نامناسب
•  قرار دادن بدن در وضعیت نادرست
•  اختلالات فصلی
•  بی حرکتی و نداشتن فعالیت بدنی مناسب
•  فعالیت زیاد یک عضله
•  صدمه و آسیب‌ دیدگی در قسمت الیاف ماهیچه‌
•  اختلالات مفصلی
•  کمبود مواد معدنی و مغذی
•  کمبود ویتامین B، ویتامین C و ویتامین D کلسیم و فولیک اسید آهن
•  افزایش استرس
•  انجام پشت سرهم حرکات تکراری
•  تروما یا برخوردها در ناحیه
•  انقباض در عضلات سینه‌ ای
•  بی‌حرکتی اعضای بدن ناشی از شکستگی و گرفتگی و…
•  کوتاه بودن یکی از عضلات بدن نسبت به عضله‌ی دیگر

مزایای درمان با روش تریگر پوینت تراپی

از روش تریگر پوینت تراپی برای درمان عارضه و آسیب دیدگی در قسمت های سیستم ماهیچه اسکلتی و عضلانی استفاده می شود که دارای کاربرد و مزیت درمانی بسیار است که به بررسی فواید این روش می پردازیم :

بالا بردن فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک: فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک مسئول درمان بدن است. با به کار بردن روش تریگر پوینت تراپی افزایش فعالیت این سیستم بیشتر می شود که در نتیجه در بازیابی سریعتر درد و رفع مشکل نقش مهمی دارد.

بهبود در عملکرد گردش و جریان خون در بدن: استفاده از روش تریگر پوینت تراپی باعث بهبود در عملکرد بهتر جریان خون شده و باعث باز شدن مویرگ های بسته شده می شود.

بهبود عملکرد در دامنه حرکتی: در اثر آسیب دیدگی در نقاط ماشه ای بدن در قسمت دامنه حرکتی بدن محدودیت هایی ایجاد می شود که با استفاده از به کار بردن روش تریگر پوینت تراپی، عضلات ماهیچه هایی که دچار سفتی و منقبض شده اند نرم می شوند و در نتیجه دامنه حرکتی بهبود خواهد یافت.

درمان آسیب دیدگی و درد در کوتاه ترین مدت زمان: اثر بخشی و تسکین سریع تریگر پوینت تراپی یکی از عوامل جذابیت در افزایش استفاده از این روش درمانی است. اثر بخشی در بهبود عارضه و آسیب دیدگی و بهبود عملکرد بدن با این روش در جلسات محدود بین 2 تا 4 جلسه امکان پذیر است که 2 جلسه اول برای بهبود و رفع بیماری استفاده می شود و در 2 جلسه بعدی برای حمایت و ثابت ماندن شرایط بیمار تجویز می شود. نکته قابل توجه بعد از استفاده از روش تریگر پوینت تراپی مراجعه به متخصص طب ورزشی برای تقویت عضلات و ماهیچه است زیرا بعد از روش تریگر پوینت تراپی درد در نقاط ماشه ای رفع شده و عضله ای سالم اما ضعیف در اختیار قرار می گیرد که برای بالا بردن قدرت و تقویت عضلات باید اقدام کند. متاسفانه بسیاری از بیماران بعد از روش تریگر پوینت تراپی و تسکین درد برای تقویت عضلات خود اقدامی نمی کنند.

افزایش آرامش و تحرک: افزایش درد باعث اختلالات رفتاری و افسردگی می شود با استفاده از روش تریگر پوینت تراپی احساس درد، تنش و استرس کمتر شده و احساس آرامش بیشتر می شود و در نتیجه با رفع مشکل تحرک و نشاط بدن بالا می رود.

از بین بردن دردهای مداوم و مزمن: درمان دردهایی نظیر اسپاسم گرفتگی و یا آسیب دیدگی هایی که بعد از جراحت و عوامل دیگر به صورت درد مزمن بسیاری از بخش های عضلات و ماهیچه های بدن را گرفتار خود می کند و در نتیجه باعث ایجاد کلافگی و تحریک پذیری و اختلالات دیگر خواهد شد و با روش های رایج درمان نمی شود در این شرایط با استفاده از روش تریگر پوینت تراپی نقاط حساس و تحریک پذیر شناسایی می شود و در این مرحله متخصص با ماساژ نقطه ماشه‌ ای یا زدن سوزن و حتی در مواردی اجرای هر دو شیوه برای کاهش درد بیمار اقدام می‌ کند در نتیجه با اجرای تکنیک در جلسات محدود و کم بیمار از شر درد های مزمن و کلافه کننده احساس آرامش و امنیت می کند.

این روش برای چه افرادی نامناسب است؟

اگرچه روش تریگر پوینت تراپی در تسکین و آرامش بسیاری از بیماری ها و درد های عضلانی نقش تاثیر گذاری دارد اما قبل از استفاده از تریگر پوینت تراپی باید با پزشک خود صحبت کنید و یک برنامه‌ریزی کاملا مدیریتی برای درمان جسمانی شما داشته باشد زیرا شیوه درمان تریگو پوینت تراپی بدون مشاوره متخصص به همه افراد توصیه نمی‌ شود از انجا که شیوه تریگر پوینت تراپی جز تکنیک های سنگین به شمار می آید و نیاز به توان فیزیکی، جسمی بالا و مناسبی دارد به همین دلیل برای افراد سالمند و ناتوان و یا بالای 70 سال توصیه نمی شود.

اجرای تکنیک‌های تریگر پوینت تراپی تا حدی دردناک بوده و با درد خفیفی مواجه است که با توجه به وضعیت بیمار تعداد جلسات درمان تجویز می شود. معمولا این تکنیک در 3 جلسه یا جلسات کمتر استفاده می شود و باعث بهبود و تسکین درمان درد در بیمارانی می شود که به صورت طولانی مدت از شیوه های مختلف درمان استفاده کرده اند.

بیماری هایپرکایفوز یا گوژپشتی نوعی اختلال و انحراف در قسمت ستون فقرات است. در این مقاله به بررسی کامل درمان هایپرکایفوز می پردازیم. ستون فقرات از بخش های مهم، محور اصلی و چهار چوب اسکلتی بدن است بیماری هایپرکایفوز نوعی خمیدگی افزایش قوس انحنای غیر طبیعی و بسیار شدید را در قسمت ستون فقرات به وجود می آورد که گاهی به عادات نامناسب در به وجود آمدن این بیماری نیز نقش دارند در بیماری هایپرکایفوز ناحیه پشتی بدن به سمت جلو و حالت خمیدگی غیر طبیعی را به خود می گیرد. این انحنا در صورت شدت دار نبودن با نام قوز کمر شناخته می شود در شرایط حادتر که تغییرات و اختلات زیادی در ستون فقرات ایجاد می شود زاویه پشتی بیشتر از 50 درجه می شود که غیر طبیعی محسوب شده که به بیماری هایپرکایفوز معروف می باشد.

معرفی انواع بیماری هایپرکایفوز

با توجه به مراجعین بیماران به کلینیک ستون فقرات یکتا و مشاهدات علمی، این بیماری بر اساس شکل گرفتن ستون فقرات به دلایل مختلف به سه دسته کیفوز ساختاری و کیفوز وضعیتی و کیفوز شرمن تقسیم می شود.

کیفوز وضعیتی

کیفوز وضعیتی، یکی از شایع ترین و رایج ترین نوع بیماری هایپرکایفوز می باشد که مربوط به انحراف ستون فقرات بوده و در طی حالت اندامی نامناسب پدیدار می شود که در افراد سالمند جوانان به ویژه دختران و در سنین رشد و بلوغ شایع تر می باشد که با علائم درد و خستگی مواجه است. شدت خمیدگی در این نوع قابل رشد و پیشرفت نبوده و قابل تشخیص و درمان بوده و نیاز به جراحی ندارد. از دیگر روش های درمان، انجام حرکات فیزیوتراپی ورزشی و داروهای ضد التهابی می باشد این نوع کیفوز تماما به حالت بدن شما بستگی دارد و برای مبتلا نشدن به این نوع بیماری فقط کافی است که بدن خود را در هنگام نشستن و ایستادن در بهترین و صحیح ترین حالت حفظ کنید.

کیفوز ساختاری

کیفوز ساختاری که یکی دیگر از انواع بیماری هایپرکایفوز می باشد قابل اصلاح نمی باشد و انحنا و برآمدگی به وجود آمده قابل توجه و تشخیص است. کیفوز ساختاری اکثرا از قبل به دلیل وجود اختلالاتی در ستون فقرات بروز پیدا می کند اما دلایل متعددی دیگری نیز دارد این نوع کیفوز می تواند از بدر تولد در صورتی که قسمت کانال نخاعی به صورت طبیعی رشد نکرده باشد و چندین مهره به هم اتصال پیدا کرده و از بد شکلی مهرها که تقسیم‌ بندی نامناسب هنگام جدا شدن دو مهره از یکدیگر ایجاد می شود. یکی از روش های درمان این نوع کیفوز استفاده به موقع از ارتز یا بریس بوده که از پیشرفت آن جلوگیری می کند.

کیفوز شرمن

کیفوز شرمن، از خانواده کیفوز ساختاری می باشد و از انواع بیماری هایپرکایفوز می باشد علت این نوع کیفوز هنوز به طور قطعی مشخص نیست اما به عقیده برخی از پزشکان می تواند ریشه در اختلال ژنتیک و خانوادگی داشته باشد و سن بروز آن بیشتر در سنین نوجوانی و افراد کم وزن و لاغرتر با اختلال بیشتری شایع است. در هنگام بروز این اختلال پشت مهره‌ها سریع‌تر از جلوی مهره‌ها رشد می کند که تحدب ستون فقرات در گذر زمان افزایش می یابد و بیشتر از 50 درجه رسیده و حالت مثلثی شکل را به خود می گیرد اولین راه درمانی برای این نوع بیماری تمرینات ورزشی خاص مثل فیزیوتراپی و داروهای ضدالتهابی و مسکن‌ها می باشد. نکته قابل توجه اگر فرد مبتلا به این نوع در سن رشد باشد تجویز روش بریس برای شخص بیمار صورت می گیرد.

علائم و نشانه های هایپرکایفوز چیست؟

• خم شدن سر به سمت جلو
• خم شدن شانه ها
• کمر درد
• خستگی مفرط
• حساسیت و سفتی ستون فقرات
• تفاوت و اختلال در ارتفاع شانه‌ها
• سفت شدن عضلات همسترینگ
• برآمدگی در قسمت کمر
• سختی و تغییر شکل در ستون فقرات
• تنگی نفس
• محدودیت فیزیکی در فعالیت های روزمره
• مشکلات سو هاضمه
• ضعف عضلات قفسه سینه
• فشردگی طناب نخاعی

دلایل ایجاد بیماری گوژ پشتی چیست؟

بیماری هایپرکیفوز از طریق دلایل و علت های متفاوت در بدن ظاهر می شود از جمله دلایل بروز این بیماری عبارتند از:

• آرتروز و یا دیسک کمر
• تومور
• اشتباه در طرز ایستادن یا نشستن
• کمبود ویتامین D
• عفونت های نخاعی
• پوکی استخوان
• سرطان
• مداخلات در جراحی ستون فقرات
• آسیب ستون فقرات
• سوء تغذیه
• اختلالات عضلانی

علت بیماری هایپرکایفوز چه می باشد؟

بیماری هایپرکایفوز که ستون فقرات و قسمتی از ناحیه گردن را درگیر خود می کند به دو صورت اکتسابی و یا مادرزادی (ژنتیک) می تواند شکل بگیرد و دیده شود. احتمال مبتلا شدن به این بیماری در سن بلوغ به دلیل رشد استخوان ها که بیش‌تر از سایر سن ها بیشتر است و یا در افرادی که در حالت نادرست نشستن را برای مدت طولانی قرار می گیرند بیشتر رخ می‌ دهد این بیماری در صورت شدت دار نبودن و خمیدگی کم‌تر از 50 درجه می‌تواند با درمان‌ های غیر جراحی تا حدی قابل درمان و بهبود باشد و برای درمان بیماری هایپرکایفوز راه های متفاوتی وجود دارد که در ادامه مقاله به بررسی علائم گوژ پشتی، دلایل و درمان‌ های هایپرکیفوز می پردازیم.

راه های پیشگیری از بروز این بیماری

بیماری هایپرکایفوز (گوژ پشتی): با رعایت چندین نکته کاهش وزن، تغذیه سالم، رژیم غذایی مناسب، رعایت عادات درست زندگی، وضعیت شرایط بدنی در حالت مناسب، مثل طرز صحیح نشستن و ایستادن، ورزش منظم، دوری از خم شدن در هنگام کار با کامپیوتر قابل پیشگیری می باشد.

تغذیه مناسب: ویتامین هایی از جمله کلسیم، غذاهایی حاوی ویتامین D، غذاهایی حاوی منیزیم، ویتامین K، روی، منگنز مصرف مکمل ها خوردن مواد غذایی حاوی مواد مغذی تقویت کننده استخوان محصولات لبنی، سبزیجات، آجیل، اجتناب از خوردن قهوه در درمان بیماری هایپرکایفوز موثر است.

عادات صحیح در زندگی روزمره: سیگار کشیدن و مصرف الکل به کاهش تراکم استخوان و عدم انجام فعالیت فیزیکی عدم توانایی در ساخت استخوان های سالم کمک می کند.

حالت صحیح ایستادن: در حالت ایستاده در بهترین حالت، وضعیت خود را حفظ کنید این روش یکی از روش های جلوگیری و پیشگیری در درمان بیماری  هایپرکایفوز (گوژ پشتی) می باشد.

حالت صحیح خوابیدن: بهترین حالت صحیح خوابیدن ارتفاع مناسب بالش می باشد که باید هم اندازه با ارتفاع شانه ها بوده زیرا ارتفاع زیاد بالشت به تدریج باعث به وجود آمدن بیماری هایپرکایفوز می شود.

وضعیت صحیح در هنگام انجام کار: برای پیشگیری از بیماری هایپرکایفوز در هنگام انجام کارهای روزانه به ویژه کار در پشت میز بدن و کمر خود را در صاف ترین و عمود ترین حالت مناسب قرار دهید.

نحوه تشخیص بیماری هایپرکایفوز کدامند؟

چندین روش قابل تشخیص بیماری هایپرکایفوز که عبارتند از:

• معاینه‌ی فیزیکی
• آزمایش خون
• ام آر آی
• عکس برداری و رادیولوژی
• سی تی اسکن
• آزمایش عملکرد تنفسی
• آزمایش های عملکرد ریوی
• آزمایش تراکم استخوان

آشنایی با روش های درمان این بیماری

بیماری هایپرکیفوز بستگی به نوع و شدت آن از طریق روش جراحی و غیر جراحی قابل درمان است. این بیماری در صورت شدت دار نبودن و خمیدگی کم‌تر از 50 درجه می‌تواند با درمان‌های غیر جراحی مثل انجام ورزش های کیفوز ، داروهای غیر استروئیدی، ضد التهابی، فیزیو تراپی، استفاده از بریس و روش های دیگر تا حدی قابل درمان باشد. در موارد بسیار نایاب اگر زاویه انحنا و خمیدگی بیشتر از 80 درجه باشد و روش بریس موثر واقع نشود از روش جراحی استفاده می شود. برای درمان بیماری هایپرکایفوز سن وضعیت سلامتی و جسمانی نوع کیفوز و شدت خمیدگی در نظر گرفته می شود.

هایپرکیفوز را چگونه درمان کنیم؟

پزشک با توجه به سوابق و حال بیمار در مورد علائم و نشانه های بیماری سوالاتی را انجام می دهد و با انجام معایناتی از جمله فشار بر روی ستون فقرات و کمر بیمار میزان انحراف خمیدگی و تغییر شکل بر روی ستون فقرات را تشخیص می دهد. برای درمان این بیماری عوامل مختلفی از جمله سن وضعیت سلامتی سال های باقی مانده از رشد نوع کیفوز و شدت خمیدگی نیز مورد بررسی قرار می گیرند. اگر این بیماری به صورت خفیف تا متوسط باشد از روش های غیر جراحی استفاده شده و اگر بیش از حد طبیعی بوده و موجب کمر درد شود و با روش های دیگر جواب گو نباشد از عمل جراحی برای این بیماری استفاده می شود عمل جراحی به کمتر شدن کمر درد خمیدگی و مانع از پیشرفت بیماری هایپرکایفوز می شود.

در روش های غیر جراحی پزشک با تجویز دارو هایی مثل ناپروکسن، آسپرین، ایبوپروفن به بهبود درد کمر کمک می کند یا از روش بریس نیز که با توجه به سن رشد و نوع خمیدگی و برای خمیدگی های با زاویه 45 درجه تجویز می شود و استفاده از آن تا سن رشد ادامه دار است و با انجام اسکن سه بعدی بر روی بیماری هایپرکایفوز می توان کنترل داشت.

از روش  های دیگر غیر جراحی فیزیوتراپی می باشد که با انجام یک سری تمرینات ورزشی به بهبود و قوی شدن استخوان و مهره کمر کمک بسیار زیادی می کند. در مرحله جراحی با انجام جراحی بر روی مهره ها و جوش دادن آن ها با استفاده از پیچ و مهره‌ های فلزی و صفحات مخصوص دو مهره را به صورت یک مهره در می آورند هدف از جوش دادن مهره ها در این جراحی بیماری هایپرکایفوز، کاهش درد و انحراف کمتر است پس با مراجعه به موقع به پزشک می توان از پیشگیری این بیماری و مشکلاتی از جمله مشکلات تنفسی، قلبی، ریوی دستگاه عصبی و… می توان جلوگیری کرد.